பால்ஃபோர் பிரகடனம் முதல் ‘ஆபிரகாம் உடன்படிக்கை’ வரை: பாலஸ்தீன உரிமைகளை முடக்கும் தொடர் சூழ்ச்சிகள்!
பால்ஃபோர் பிரகடனம் (Balfour Declaration) முதல் பாலஸ்தீனப் பிரச்சினையைத் தீர்க்கும் கருவிகள் மாறிவிட்டனவா, அல்லது குடியேற்றங்களுக்குச் சட்டப்பூர்வ அங்கீகாரம் அளிப்பது முதல் பிராந்தியத்தைச் சீரமைக்கவும், பாலஸ்தீனர்களைப் புறக்கணிக்கவும், அவர்களின் வரலாற்று மற்றும் அரசியல் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கும் திறனைப் பலவீனப்படுத்தவும் இயல்புநிலையாக்கத்தைப் பயன்படுத்துவது வரை இந்தத் திட்டத்தின் சாரம்சம் ஒன்றாகவே இருக்கிறதா?
ஒவ்வொரு ஆண்டும் நவம்பர் மாதம், நவீன வரலாற்றில் பாலஸ்தீன மண்ணிற்கும் மக்களுக்கும் எதிராக அரங்கேற்றப்பட்ட மிகக் கொடூரமான மக்கள்தொகை அழிப்பு, மனிதவளப் பிடுங்கல் மற்றும் இன சுத்திகரிப்பு ஆகியவற்றின் தொடக்கத்தைக் குறித்த, அந்தச் சூழ்ச்சிமிக்க பால்ஃபோர் பிரகடனம் என்னும் கருப்புக் கறையின் நினைவைச் சுமந்து கொண்டுவருகிறது.
இருப்பினும், காசா முனையிலும் மேற்குக் கரையிலும் சீயோனிச ஆக்கிரமிப்பு ராணுவம் நடத்தி வரும் கொடூரமான இனப்படுகொலை மற்றும் இரத்தவெறி பிடித்த படுகொலைகளுக்கு மத்தியில், இந்த வாக்குறுதியை வெறும் ஒரு வரலாற்று நிகழ்வாக மட்டுமே பார்க்க முடியாது.
மாறாக, இது ஆபிரகாம் உடன்படிக்கை (Abraham Accords) மற்றும் முடுக்கப்பட்டுள்ள குடியேற்ற அலைகள் ஆகியவற்றின் மூலம் புதிய வடிவெடுத்துள்ள ஒரு தொடர்ச்சியான காலனித்துவ நீட்சியாகவே பார்க்கப்பட வேண்டும்.
பாலஸ்தீன நாட்டின் மீது தொடுக்கப்படும் தொடர் தாக்குதல்கள் மற்றும் ஆக்கிரமிப்பு அமைப்பை எவ்வித நிபந்தனையுமின்றி பிராந்தியத்தில் ஒரு அங்கமாக மாற்ற முயலும் தற்போதைய முயற்சிகள் அனைத்தும், “தனக்குச் சொந்தமில்லாத ஒரு நிலத்தை, தகுதியற்ற ஒரு கூட்டத்திற்கு” பிரித்தானியா தூக்கிக் கொடுத்த அதே ஏகாதிபத்திய மனநிலையின் தொடர்ச்சியாகவே அமைந்துள்ளன.
காலனித்துவப் புனைவின் கட்டமைப்பு
1917 நவம்பர் 2 அன்று, பிரித்தானிய வெளியுறவுச் செயலாளரும் தீவிர சீயோனிச ஆதரவாளருமான ஆர்தர் ஜேம்ஸ் பெல்ஃபோர் (Arthur James Balfour), பாலஸ்தீன மண்ணில் ஒரு சீயோனிச நாட்டைக் அமைப்பதற்கான பிரித்தானிய அரசின் ஆதரவை அறிவித்தார். இந்த அறிவிப்பு, அரபு உலகின் மையப்பகுதியில் தனது பேரரசின் நலன்களைப் பாதுகாக்கும் ஒரு “காவல் நாயை” உருவாக்குவதற்காக, பிரித்தானிய ஏகாதிபத்தியமும் சீயோனிச இயக்கமும் கைக்கோர்த்ததன் வெளிப்பாடாகும்.
பாலஸ்தீனத்தில் யூதர்களின் எண்ணிக்கை 5 சதவீதத்திற்கும் குறைவாக இருந்தபோதே இந்த வாக்குறுதி அளிக்கப்பட்டது. அத்துடன், அப்பகுதியின் பெரும்பான்மையான பூர்வீக மக்களின் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகால தேசிய, அரசியல் மற்றும் கலாச்சார அடையாளங்களை நிராகரித்து, அவர்களை “யூதர் அல்லாத சமூகங்கள்” என்று இனவெறி வார்த்தைகளால் பிரித்தானியா சுருக்கியது.
மூலோபாயப் பார்வையில், முதலாம் உலகப் போருக்குப் பிந்தைய காலத்தில் சூயஸ் கால்வாய், எகிப்து மற்றும் இந்தியாவிற்கான கடல்வழிகள் மீதான தனது ஆதிக்கத்தை உறுதிப்படுத்தவே லண்டன் பாலஸ்தீனத்தைக் கைப்பற்ற முற்பட்டது. இதற்காகவே சைக்ஸ்-பிகோ (Sykes-Picot) ஒப்பந்தம் மூலம் உதுமானியப் பேரரசின் நிலங்கள் பங்கிடப்பட்டன. சட்டப்பூர்வமாகப் பார்த்தால், பெல்ஃபோர் பிரகடனம் சர்வதேச உறவுகளின் வரலாற்றிலேயே செல்லுபடியாகாத ஒரு ஆவணமாகும்.
ஏனெனில், உதுமானிய ஆளுமைக்கு உட்பட்ட பாலஸ்தீன நிலத்தில் ஒரு அங்குலத்தைக் கூட யாருக்கும் தானமாகக் கொடுக்கும் உரிமை ஆக்கிரமிப்பு பிரித்தானியாவுக்கு இருக்கவில்லை. 1922-இல் சர்வதேசச் சங்கத்தின் (League of Nations) மூலம் இந்த வாக்குறுதிக்குச் சட்டப்பூர்வ சாயம் பூசப்பட்டதன் மூலம், பூர்வீக மக்களின் உரிமைகள் பறிக்கப்பட்டு சீயோனிச ஆக்கிரமிப்புக்கு சர்வதேச அங்கீகாரம் வழங்கப்பட்டது.
காலனித்துவ அணுகுமுறையின் தொடர்ச்சி
வாக்குறுதியளித்ததுடன் பிரித்தானியா நின்றுவிடவில்லை; அடுத்த முப்பது ஆண்டுகள் தனது ராணுவ மற்றும் சிவில் நிர்வாகத்தின் மூலம் பாலஸ்தீனர்களுக்குப் பேரழிவை ஏற்படுத்தியது. 1920-இல் தீவிர சீயோனிசவாதியான ஹெர்பர்ட் சாமுவேல் (Herbert Samuel) பாலஸ்தீனத்தின் முதல் சிவில் உயர் ஆணையராக நியமிக்கப்பட்டார்.
அவர் நிலச் சட்டங்களை மாற்றி, 1928-ஆம் ஆண்டின் நிலச் சட்டத்தைப் பயன்படுத்தி பாலஸ்தீன விவசாயிகளின் நிலங்களைப் பறித்து யூதர்களுக்கு வழங்கினார். அதே நேரத்தில், யூத குடியேற்றவாதிகளுக்கு முழுமையான ராணுவப் பாதுகாப்பையும் பொருளாதார உதவிகளையும் பிரித்தானியா வழங்கியது.
மேலும், பயங்கரவாத சீயோனிச ஆயுதக் குழுக்களுக்குப் பயிற்சியும் ஆயுதங்களும் வழங்கி, பாலஸ்தீனர்களின் எழுச்சிகளை அடக்க பிரித்தானியா உதவியது. 1935-இல் ஹகானா (Haganah) குழுவிற்கு கடத்தப்பட்ட ஆயுதங்களை லண்டன் கண்டு கொள்ளவில்லை. 1947-இல் “யூத படைப்பிரிவை” (Jewish Brigade) உருவாக்கி, பின்னாளில் ‘நக்பா’ (Nakba – பாலஸ்தீன பேரழிவு) இன சுத்திகரிப்பை நடத்திய ராணுவத்திற்கு பிரித்தானியாவே அடித்தளமிட்டது. 1948 மே 15 அன்று பிரித்தானியா வெளியேறிய போது, தனது ராணுவ முகாம்களையும் ஆயுதக் கிடங்குகளையும் சீயோனிசக் குழுக்களிடம் ஒப்படைத்துவிட்டுச் சென்றது.
மறுபுறம், பாலஸ்தீன மக்கள் இந்த ஆக்கிரமிப்பிற்கு எதிராகத் தொடர்ந்து போராடினர். 1929-இன் அல்-புராக் எழுச்சி மற்றும் 1936-இன் பெருந்திரள் புரட்சி ஆகியவற்றின் மூலம் தங்கள் வரலாற்று உரிமையைப் பாதுகாக்க முயன்றனர். ஆனால், சுதந்திரம் கோரிய அனைத்து பாலஸ்தீன தேசிய இயக்கங்களையும் பிரித்தானியப் படைகள் கொடூரமாக நசுக்கின.
ஆபிரகாம் உடன்படிக்கை என்னும் மாயை
2020 செப்டம்பர் மத்தியில், டொனால்ட் டிரம்ப் தலைமையிலான அமெரிக்க நிர்வாகத்தின் அனுசரணையோடு, சில அரபு நாடுகள் சீயோனிச ஆக்கிரமிப்புடன் ‘ஆபிரகாம் உடன்படிக்கை’ என்ற பெயரில் ஒப்பந்தங்களைச் செய்து கொண்டன. மத நல்லிணக்கம் என்ற போர்வையில் சந்தைப்படுத்தப்பட்ட இந்த ஒப்பந்தங்கள், அரபு நாடுகளின் ஒற்றுமையைச் சிதைத்து, இஸ்ரேலை பிராந்தியத்தின் ஒரே ஆதிக்க சக்தியாக மாற்றுவதை நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தன.
இந்த ஒப்பந்தங்களின் விதிகளில் பாலஸ்தீன மக்களின் வரலாற்று உரிமைகள் அல்லது அவர்களின் சுயநிர்ணய உரிமை குறித்து எந்தவொரு குறிப்பிடலும் இல்லை.
மாறாக, பாலஸ்தீனப் பிரச்சினை வணிக ஒப்பந்தங்களாகவும் பாதுகாப்புச் பங்கான்மைகளாகவும் மாற்றப்பட்டு, சீயோனிச ஆக்கிரமிப்பின் ராணுவப் பொருளாதாரத்திற்குப் பல பில்லியன் டாலர்களை ஈட்டித் தந்தது.
ஐக்கிய அரபு அமீரகம் “F-35” போர் விமான ஒப்பந்தத்திற்காகவும், மொராக்கோ மேற்கு சஹாரா மீதான அமெரிக்க அங்கீகாரத்திற்காகவும், சூடான் பயங்கரவாதப் பட்டியலிலிருந்து நீக்கப்படுவதற்காகவும் பாலஸ்தீனர்களின் இரத்தத்தை வர்த்தகப் பொருளாக மாற்றின.
வரலாற்றுச் சூழ்ச்சியின் தொடர்ச்சி
பழைய பெல்ஃபோர் பிரகடனத்திற்கும் புதிய ஆபிரகாம் உடன்படிக்கைக்கும் இடையே நெருங்கிய தொடர்புள்ளது. “சொந்தமில்லாதவர் தகுதியற்றவருக்கு வழங்கும்” அதே காலனித்துவத் தத்துவமே இரண்டின் பின்னணியிலும் உள்ளது. பெல்ஃபோர் பிரகடனம் எப்படிக் மூடிய கதவுகளுக்குப் பின்னால் பாலஸ்தீனர்களின் பங்கேற்பின்றி உருவாக்கப்பட்டதோ, அதேபோல் தான் ஆபிரகாம் உடன்படிக்கையும் பாலஸ்தீன மக்களை முற்றிலும் புறக்கணித்து உருவாக்கப்பட்டது.
பெல்ஃபோர் பிரகடனத்தில் பாலஸ்தீனர்கள் அரசியல் உரிமைகளற்ற வெறும் “யூதர் அல்லாத சமூகங்களாகச்” சுருக்கப்பட்டனர். ஆபிரகாம் உடன்படிக்கையோ, ஜெருசலேம் முழுவதையும் இஸ்ரேலின் தலைநகராக அங்கீகரிக்கவும், அல்-அக்ஸா மசூதியை வெறும் ஒரு சுற்றுலாத் தலமாக மாற்றவும் முயல்கிறது. 2023 அக்டோபர் 7 முதல் காசாவிலும் மேற்குக் கரையிலும் நடந்து வரும் இனப்படுகொலை, முற்றுகை மற்றும் பட்டினிச் சாவு என்பன பெல்ஃபோர் பிரகடனத்தில் தொடங்கிய குற்றத்தின் தொடர்ச்சியாகவே உள்ளன.
ஆபிரகாம் உடன்படிக்கை ஏற்படுத்திய மூன்று முக்கிய பேரழிவுகள்:
-
அரபுலகின் கூட்டுப் பார்வையை தனிமைப்படுத்துதல்: 2002-ஆம் ஆண்டின் அரபு அமைதி முன்முயற்சியைப் புதைத்து, மேற்குக் கரை மற்றும் ஜெருசலேமில் சட்டவிரோதக் குடியேற்றங்களை விரிவாக்க இஸ்ரேலுக்கு முற்றுமுழுதான அரசியல் சுதந்திரத்தை வழங்கியது.
-
பொருளாதார அமைதியை வர்த்தகமாக்குதல்: ஆக்கிரமிப்பாளனின் பொருளாதாரத்தை அரபுச் சந்தைகளுடன் இணைத்து, ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட பாலஸ்தீன நிலங்களில் கட்டப்படும் குடியேற்றங்களுக்கான நிதி ஆதாரத்தைப் பெருக்கியது.
-
மக்கள்தொகை மாற்றத்தை விரைவுபடுத்துதல்: பாலஸ்தீன வீடுகளை இடித்தல் மற்றும் கட்டாய இடப்பெயர்வை தீவிரப்படுத்தி, பூர்வீக மக்களின் நிலங்களை அந்நியர்களுக்குக் கையளிக்கும் பிரித்தானிய உத்தியைத் தொடர்வது.
போராட்டத்தைத் தொடர்வதே ஒரே வழி
தற்போதைய அதிகாரச் சமநிலையின்மை மற்றும் அமெரிக்க-சீயோனிச ஆதிக்கத்திற்கு மத்தியில், பிரித்தானியாவைச் சட்டப்பூர்வமாகப் பொறுப்பேற்கச் செய்வது தற்போதைக்குச் சாத்தியமற்றதாகத் தோன்றலாம். இருப்பினும், பெல்ஃபோர் பிரகடனத்தின் பேரழிவு விளைவுகளுக்காக லண்டனைப் பொறுப்பேற்கக் கோருவது, ஆக்கிரமிப்பாளனின் குற்றத்தை மன்னிக்க மறுக்கும் ஒரு போராட்ட வடிவமாகும். பிரித்தானியா வழங்கும் குறியீட்டு அங்கீகாரங்கள் நக்பாவின் வடுக்களையோ பாலஸ்தீனர்களின் உரிமையையோ அழித்துவிட முடியாது.
வரலாறு நமக்குக் கற்பிப்பது என்னவென்றால், ஏகாதிபத்தியத்தின் தற்காலிக அதிகாரம் நிரந்தரமானது அல்ல. 197 ஆண்டுகள் லெவண்ட் (Levant) நிலப்பரப்பை ஆக்கிரமித்திருந்த சிலுவைப் போர்களின் வீழ்ச்சியே இதற்குச் சிறந்த சான்றாகும்.
அதிகார பலத்தை விட உரிமையின் பலமே மேலானது. ஆபிரகாம் உடன்படிக்கைகள் மூலம் பிராந்தியத்தின் வரைபடத்தை மாற்ற முயன்றாலும், பாலஸ்தீன மக்களின் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க சகிப்புத்தன்மையும் ஆயுதமேந்திய போராட்ட விருப்பமுமே ஆக்கிரமிப்பாளனின் கனவுகளைத் தகர்க்கும் பாறையாகத் திகழ்கிறது. எனவே, அனைத்து வடிவங்களிலுமான போராட்டத்தைக் கையில்ெடுப்பதே பாலஸ்தீன நிலங்களை மீட்பதற்கான ஒரே வழியாகும்.
குறிப்பு: பாலஸ்தீனப் போராட்டத்தின் வரலாற்றுப் பின்னணி, பெல்ஃபோர் பிரகடனம் மற்றும் தற்போதைய ஆபிரகாம் உடன்படிக்கைகள் குறித்த மேலதிகத் தகவல்கள் அல்லது குறிப்பிட்ட பகுதிகள் தொடர்பான கேள்விகள் ஏதேனும் இருந்தால் கேட்கலாம்.
