ஜனாதிபதிக்கு செக் வைத்த நாடாளுமன்றம்: டிரம்பின் கடைசி 2 ஆண்டுகள் திறந்தவெளிப் போராக மாறுமா?

இடைக்காலத் தேர்தலில் தனது நாட்டின் நாடாளுமன்ற (காங்கிரஸ்) கட்டுப்பாட்டை ஓர் அமெரிக்க ஜனாதிபதி இழக்கும்போது என்ன நடக்கும்?

பரந்த அரசியல் திட்டங்களுடன் வெள்ளை மாளிகைக்குள் நுழைந்த டிரம்ப், இப்போது சட்டமாக்கல், விசாரணை மற்றும் பொறுப்புக் கூறல் அதிகாரங்களைக் கொண்ட அரசியல் எதிரிகளுக்கு முன்னால் நிற்கிறார்.

வரவிருக்கும் இரண்டு ஆண்டுகள், அமெரிக்காவின் எதிர்காலத்தையும் அதன் சர்வதேச உறவுகளையும் மறுவரையறை செய்யும் ஒரு திறந்தவெளி அரசியல் போராக மாறுமா?

2026 நவம்பர் 3ஆம் திகதி இரவு, அமெரிக்காவில் வழமையான ஒரு தேர்தல் இரவாக அமையவில்லை. தேர்தல் முடிவுகள் வெளியாகிக் கொண்டிருந்த வேளையில், வாஷிங்டனின் அதிகார வரைபடம் மாறத் தொடங்கியது.

டொனால்ட் டிரம்ப் வெள்ளை மாளிகைக்குத் திரும்பி, தனது அரசியல் தொலைநோக்குப் பார்வைக்கு ஏற்ப அமெரிக்க அரசை மறுவடிவமைக்க முயன்ற இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, பிரதிநிதிகள் சபை மற்றும் செனட் சபை ஆகிய இரண்டின் கட்டுப்பாட்டையும் ஜனநாயகக் கட்சியினர் கைப்பற்றினர்; இதனால் குடியரசுக் கட்சி ஒரு கனமான தோல்வியை எதிர்கொண்டது.

டிரம்ப் இந்த இடைக்காலத் தேர்தலைத் தனது அரசியல் திட்டத்தின் மீதான வாக்கெடுப்பாக மாற்றவும், பெரிய நாடாளுமன்றத் தடைகள் இன்றித் தனது வேலைத்திட்டங்களை நிறைவேற்ற உதவும் பெரும்பான்மையைத் தனது கட்சி தக்கவைத்துக்கொள்ளவும் விரும்பினார்; ஆனால் முடிவுகள் அவர் எதிர்பார்த்ததற்கு மாறாக அமைந்தன.

வென்றவர்கள் மற்றும் தோற்றவர்களின் பெயர்களைத் தாண்டிப் பல செய்திகளைச் சுமந்து வந்த இந்த வாக்கெடுப்பில் குடியரசுக் கட்சியினர் இரண்டு அவைகளையும் ஒருசேர இழந்தனர். மேலும் இது அமெரிக்க அதிபரை ஒரு புதிய அரசியல் யதார்த்தத்தின் முன் நிறுத்தியுள்ளது: வெள்ளை மாளிகை குடியரசுக் கட்சியினரின் கைகளிலும், காங்கிரஸ் (நாடாளுமன்றம்) ஜனநாயகக் கட்சியினரின் கைகளிலும் உள்ளது.

ஈரானுடனான போர், பொருளாதார மற்றும் வாழ்வாதார அழுத்தங்கள், டிரம்பின் உள்நாட்டு மற்றும் வெளியுறவுக் கொள்கைகள் குறித்த தீவிரமடைந்து வரும் விவாதங்கள், அத்துடன் ஆண்டின் இறுதியில் இஸ்ரேலுக்கான அமெரிக்க ராணுவ உதவியை நிறுத்துவதாக அவர் வெளியிட்ட திடீர் அறிவிப்பு ஆகியவற்றுக்கு மத்தியில் இந்த முடிவுகள் வந்திருப்பதால், இது கூடுதல் முக்கியத்துவத்தைப் பெறுகிறது.

இங்குதான் உண்மையான கதை தொடங்குகிறது: இரண்டு அவைகளையும் மீட்டெடுத்த பிறகு ஜனநாயகக் கட்சியினரால் என்ன செய்ய முடியும்? டிரம்பின் பதவிக் காலத்தின் கடைசி இரண்டு ஆண்டுகள் நிர்வாகத் துறைக்கும் சட்டமன்றத் துறைக்கும் இடையிலான ஒரு திறந்தவெளிப் போராக மாறுமா? குடிவரவு மற்றும் பொருளாதாரம் முதல் போர், வெளியுறவுக் கொள்கை மற்றும் இஸ்ரேலுடனான உறவு வரை மோதலின் இலக்காக இருக்கும் விவகாரங்கள் எவை? டிரம்பின் திட்டத்தை முடக்கும் ஆற்றல் ஜனநாயகக் கட்சியினருக்கு இருக்கிறதா, அல்லது காங்கிரஸை இழந்தபோதிலும் தனது திட்டங்களைத் தொடர அதிபருக்கு அமெரிக்க அரசியல் அமைப்பு போதுமான அதிகாரங்களை வழங்குகிறதா?

இடைக்காலத் தேர்தலில் குடியரசுக் கட்சியினர் அடைந்த தோல்வி, மிகுந்த கொந்தளிப்பான அரசியல் மற்றும் பொருளாதாரச் சூழலில் வந்துள்ளது. வாழ்வாதார அழுத்தங்கள், வாழ்க்கைச் செலவு உயர்வு, ஈரானுடனான போரின் தாக்கம், அத்துடன் உள்நாட்டிலும் வெளிநாட்டிலும் நிர்வாகத்தின் கொள்கைகள் குறித்த பரவலான விவாதங்களுக்கு மத்தியிலேயே அமெரிக்கர்கள் இத்தேர்தலை எதிர்கொண்டனர்.

தேர்தல் முடிவுகள் வாக்காளர்களின் மனநிலையில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க மாற்றத்தைக் காட்டின. பத்தாண்டுகளாகக் குடியரசுக் கட்சியினரின் கோட்டையாக இருந்த மாநிலங்களில் ஜனநாயகக் கட்சியினர் இடங்களைக் கைப்பற்ற முடிந்தது; மேலும் 2024 தேர்தலில் டிரம்ப் வெற்றி பெற்ற தொகுதிகளிலும் அவர்கள் முன்னேற்றம் கண்டனர்.

ஈரானுடனான போர் மற்றும் வாழ்க்கைச் செலவு உயர்வால ஏற்பட்ட அதிருப்திக்கு மத்தியில், இந்த முடிவை அதிபருக்குச் செலுத்தப்பட்ட பரவலான தேர்தல் கண்டனம் என்று ராய்ட்டர்ஸ் செய்தி நிறுவனம் வர்ணித்தது.

தேர்தல் செய்தி என்பது ஒரே ஒரு விஷயத்தோடு மட்டும் தொடர்புடையதாக இல்லை; பொருளாதாரச் சூழல்கள் காரணமாக நிர்வாகத்தைத் தண்டித்த வாக்காளர்களும் இருந்தனர், போர் மற்றும் வெளியுறவுக் கொள்கையை எதிர்த்தவர்களும் இருந்தனர்.

ஆனால் மிக முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், டிரம்ப் தனது திட்டங்களை எளிதாக நிறைவேற்றுவதற்கு அரசியல் பாதுகாப்பை வழங்கிய நாடாளுமன்றக் கருவியை இழந்துவிட்டார்; இப்போது அவர் எதிர்க்கட்சியின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள காங்கிரஸைக் கையாள வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளார்.

ஜனநாயகக் கட்சியின் வெற்றியின் மிக நேரடி முடிவு என்னவென்றால், நாடாளுமன்றக் குழுக்கள், இரு அவைகளின் தலைமை மற்றும் சட்டமன்ற நிகழ்ச்சி நிரல் ஆகியவற்றுக்கான கட்டுப்பாடு எதிர்க்கட்சிக்கு மாறுவதாகும்.

பிரதிநிதிகள் சபையில், முக்கியமான குழுக்களைக் கட்டுப்படுத்தவும், விசாரணை மற்றும் விசாரணை அமர்வுகளுக்கு உட்படுத்தப்படும் விவகாரங்களைத் தீர்மானிக்கவும், சாட்சியமளிக்க நிர்வாக அதிகாரிகளுக்குச் அழைப்பாணை அனுப்பவும், வெள்ளை மாளிகையின் முடிவுகள் தொடர்பான ஆவணங்களைக் கோரவும் ஜனநாயகக் கட்சியினரால் முடியும்.

இருப்பினும், இரு அவைகளையும் ஜனநாயகக் கட்சியினர் கட்டுப்படுத்துவது என்பது போரை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதையோ அல்லது தஹ்ரானுடன் ஒரு தீர்வைக் கொண்டுவருவதையோ கட்டாயமாகக் குறிக்காது; ஏனெனில் அது நிர்வாகத்தின் கணக்கீடுகள், கள நிலவரங்கள் மற்றும் பிராந்திய, சர்வதேச சக்தி சமநிலைகளைப் பொறுத்தது.

இதன் பொருள், வரவிருக்கும் மாதங்களில் டிரம்பின் நிர்வாகம், அரசாங்கச் செலவினங்கள், நிறைவேற்றுவுக் கொள்கைகள், அத்துடன் போர், வர்த்தகம் மற்றும் குடிவரவு விவகாரங்களில் முடிவெடுக்கும் முறை தொடர்பான கோப்புகள் திறக்கப்படலாம். மேலும், பிரதிநிதிகள் சபையின் தலைமை ஜனநாயகக் கட்சியினரிடம் மாறுவது, அதிபரை எதிர்கொள்வதற்கும், விசாரணை அமர்வுகள் மற்றும் விசாரணைகளை தினசரி பொறுப்புக் கூறல் களமாக மாற்றுவதற்கும் அக்கட்சிக்கு ஒரு பரந்த அரசியல் மற்றும் ஊடக மேடையை வழங்கும்.

செனட் சபையைப் பொறுத்தவரை, விஷயம் சட்டமியற்றுவதைத் தாண்டி நீதித்துறை மற்றும் நிர்வாக நியமனங்கள் வரை நீள்கிறது. உயர் அதிகாரிகள், தூதர்கள், ஃபெடரல் நீதிபதிகள் மற்றும் உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதிகளை உறுதிப்படுத்தும் அதிகாரம் செனட்டிற்கு உண்டு.

எனவே, அதைக் கைப்பற்றியதன் மூலம், தனது விருப்பத்திற்கு ஏற்ப நீதி மற்றும் நிர்வாக நிறுவனங்களை உருவாக்கும் டிரம்பின் திறனுக்கு ஜனநாயகக் கட்சியினரின் கட்டுப்பாடு புதிய தடைகளை விதிக்கிறது. உணர்திறன் மிக்க பதவிகளுக்கான தனது வேட்பாளர்களை ஒப்புக்கொள்ள வைப்பதில் அதிபர் சிரமங்களைச் சந்திக்க நேரிடலாம், மேலும் அடுத்த இரண்டு ஆண்டுகளில் காலியிடங்கள் ஏற்பட்டால் முக்கியமான நியமனங்கள் முடங்கக்கூடும்.

ஆனால் பெரும்பான்மையைக் கொண்டிருப்பது என்பது முழுமையான அதிகாரத்தைக் கொண்டிருப்பதாக அர்த்தமாகாது; ஏனெனில் பெரும்பாலான சர்ச்சைக்குரிய சட்டங்களை நிறைவேற்றுவதற்கு விவாதத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவர 60 வாக்குகள் தேவை என்ற நாடாளுமன்றத் தடை (Filibuster) விதிக்கு செனட் சபை உட்பட்டது. ஆனால் செனட்டை வென்றதன் மூலம் மட்டும் ஜனநாயகக் கட்சியினருக்கு இந்த பெரும்பான்மை கிடைத்துவிடாது.

அத்துடன், காங்கிரஸ் நிறைவேற்றும் சட்டங்களின் மீது அதிபர் தனது மறுப்பாணை (Veto) அதிகாரத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்கிறார்; இரு அவைகளிலும் மூன்றில் இரண்டு பங்கு பெரும்பான்மையால் மட்டுமே அதை மீற முடியும். இதனால், வரவிருக்கும் சூழல் அதிகாரத்தை குடியரசுக் கட்சியினரிடமிருந்து ஜனநாயகக் கட்சியினருக்கு முழுமையாக மாற்றுவதை விட, சட்டமாக்கல், கண்காணிப்பு மற்றும் நிதியளிப்பு ஆகியவற்றின் மீதான மோதல் களமாக மாற வாய்ப்புள்ளது.

புதிய மாற்றத்தால் பாதிக்கப்படும் மிக முக்கியமான விவகாரங்களில் ஒன்று குடிவரவு ஆகும். இது டிரம்பின் அரசியல் திட்டத்தின் முக்கிய தூண்களில் ஒன்றாகவும், அமெரிக்க சமூகத்திற்குள் மிகவும் பிளவை ஏற்படுத்தும் விவகாரங்களில் ஒன்றாகவும் திகழ்கிறது. எல்லைக் கண்காணிப்பை தீவிரப்படுத்துதல், ஆவணமற்ற குடியேறிகளை நாட்டை விட்டு வெளியேற்றுதல் மற்றும் குடிவரவுச் சட்ட அமலாக்க முகமைகளின் அதிகாரங்களை விரிவாக்குதல் ஆகியவற்றை டிரம்ப் தனது அரசியல் திட்டத்தின் முக்கிய அடித்தளங்களாக மாற்றியிருந்தார்.

பிரதிநிதிகள் சபை ஜனநாயகக் கட்சியினரின் கட்டுப்பாட்டில் வந்தவுடன், தடுப்புக்காவலில் உள்ளவர்களின் நிலைமைகள், வெளியேற்ற நடைமுறைகள், பலத்தைப் பயன்படுத்துதல், தடுப்பு மையங்களுக்கான செலவினங்கள் மற்றும் சட்டங்கள் மற்றும் அரசியலமைப்பு உத்தரவாதங்களுக்குக் கீழ்ப்படிதல் ஆகியவை குறித்த விசாரணை அமர்வுகள் மற்றும் விசாரணைகளுக்கு இக்கொள்கைகளை உட்படுத்துவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகரிக்கும்.

சில நடவடிக்கைகளுக்கான நிதியுதவிக்குக் கட்டுப்பாடுகளை விதிக்க அல்லது நிதி ஒதுக்கீடுகளைக் கண்காணிப்பு மற்றும் வெளிப்படைத்தன்மை தொடர்பான நிபந்தனைகளுடன் இணைக்க ஜனநாயகக் கட்சியினர் முயலலாம்; அத்துடன் குடிவரவு அமைப்புகளின் சில அதிகாரங்களை மறுசீரமைக்கும் சட்டங்களை நிறைவேற்றவும் அவர்கள் முயலலாம்.

இருப்பினும், அதிபரின் மறுப்பாணை (Veto) அதிகாரத்தை மீறுவதற்குப் போதிய பெரும்பான்மை இல்லாதவரை எல்லைக் கொள்கையை மாற்றும் காங்கிரஸின் திறன் வரம்பிற்குட்பட்டதாகவே இருக்கும்; மேலும் நடைமுறையிலுள்ள சட்டங்களை அமல்படுத்துவதில் நிர்வாகம் பரந்த நிறைவேற்று அதிகாரங்களைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளும்.

டிரம்புக்கும் புதிய காங்கிரஸுக்கும் இடையே நேரடி மோதல் களமாக மாறக்கூடிய விவகாரங்களில் பொருளாதாரம் முன்னணியில் உள்ளது.

அமெரிக்க அதிபர் தனது வர்த்தகக் கொள்கையில் சுங்கவரிகளை ஒரு முக்கிய கருவியாகப் பயன்படுத்தியுள்ளார்; அமெரிக்கத் தொழில்துறையைப் பாதுகாக்கவும், வேலைவாய்ப்புகளைத் திரும்பக் கொண்டுவரவும், வர்த்தக பங்காளிகள் மற்றும் சர்வதேச போட்டியாளர்கள் மீது அழுத்தம் கொடுக்கவும் ஒரு வழியாக அதை முன்வைத்தார்.

ஆனால் இக்கொள்கை பொருட்களின் விலைகள், உற்பத்திச் செலவுகள் மற்றும் விநியோகச் சங்கிலிகள் மீதான அதன் தாக்கங்கள் குறித்து பரவலான விவாதத்தை எழுப்பியுள்ளது. இது அமெரிக்க நுகர்வோர் மற்றும் உள்ளூர் நிறுவனங்கள் மீதான அதன் தாக்கங்கள் குறித்து சட்டமன்ற மற்றும் கண்காணிப்பு மோதலைத் தொடங்குவதற்கான வாய்ப்பை ஜனநாயகக் கட்சியினருக்கு வழங்கும்.

அதிபரின் சில வர்த்தக அதிகாரங்களைக் கட்டுப்படுத்தும், சுங்கவரிகளின் பயன்பாட்டின் மீது அதிக கண்காணிப்பை விதிக்கும், அல்லது சுகாதாரப் பராமரிப்பு, இருப்பிடம் மற்றும் எரிசக்திச் செலவுகள் தொடர்பான பொருளாதார மாற்றுக்களை வழங்கும் சட்டங்களை நிறைவேற்ற ஜனநாயகக் கட்சியினர் முயலலாம்.

அத்துடன், வரவுசெலவுத் திட்டம், அரசாங்கச் செலவினங்கள் மற்றும் கடன் வரம்பு (Debt Ceiling) ஆகியவை பரஸ்பர அழுத்தத்திற்கான முக்கிய கருவிகளாக இருக்கும். நிதி ஒதுக்கீடுகள் மற்றும் அடிப்படைச் சட்டங்களுக்கு காங்கிரஸின் ஒப்புதல் நிர்வாகத்திற்குத் தேவைப்படுகிறது; பல்வேறு விவகாரங்களில் சலுகைகளைப் பெற ஜனநாயகக் கட்சியினரால் இந்தத் தேவையைப் பயன்படுத்த முடியும்.

இங்கு அரசாங்க நிதியளிப்பு குறித்த மோதலின் ஆபத்தும், வரவுசெலவுத் திட்டம் அல்லது கடன் வரம்பு குறித்து இரு தரப்பும் ஒப்பந்தத்தை எட்டத் தவறினால் அரசாங்க முடக்கத்திற்கான (Government Shutdown) சாத்தியக்கூறுகளும் எழுகின்றன.

சுகாதாரப் பாதுகாப்பு, இனப்பெருக்க உரிமைகள், அத்துடன் சுகாதாரப் பராமரிப்பு, காப்பீடு, சமூக பாதுகாப்பு மற்றும் சிறுபான்மையினரின் உரிமைகள் தொடர்பான சட்டங்களை நிறைவேற்ற ஜனநாயகக் கட்சியினர் முயல்வார்கள் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

ஆனால் இந்த விவகாரங்கள் அதே தடைகளை எதிர்கொள்ளும்: அதிபரின் மறுப்பாணை (Veto), செனட்டில் தேவையான 60 வாக்குகள் கிடைக்காததற்கான சாத்தியம், அத்துடன் அரசியலமைப்புச் சர்ச்சைகளைத் தீர்ப்பதில் உச்ச நீதிமன்றத்தின் பங்கு தொடர்வது. இதனால், சில சட்டவரைவுகள் 2028 அதிபர் தேர்தலுக்கான தயாரிப்பாக அரசியல் மற்றும் தேர்தல் செய்திகளாக மாறக்கூடும்; அவை அமலுக்கு வரும் சட்டங்களாக மாற முடியாவிட்டாலும் கூட.

ஜனநாயகக் கட்சியின் வெற்றியின் தாக்கங்கள் சீயோனிச அமைப்புடனான (இஸ்ரேல்) உறவோடு மட்டும் நின்றுவிடாமல், அமெரிக்க வெளியுறவுக் கொள்கை முழுமைக்கும் நீடிக்கின்றன. வெளியுறவு உறவுகளை நிர்வகிப்பதிலும், இராஜதந்திரக் கொள்கையை வழிநடத்துவதிலும், தலைமைத் தளபதி என்ற முறையில் ஆயுதப் படைகளை வழிநடத்துவதிலும் அதிபர் பரந்த அதிகாரங்களைக் கொண்டுள்ளார்; ஆனால் நிதியளிப்பு, சட்டமாக்கல், கண்காணிப்பு மற்றும் சில நியமனங்கள் மற்றும் ஒப்பந்தங்களுக்கு ஒப்புதல் அளித்தல் ஆகியவை தொடர்பான முக்கியமான கருவிகளை காங்கிரஸ் கொண்டுள்ளது.

1. ஈரானுடனான போர் வெள்ளை மாளிகைக்கும் காங்கிரஸுக்கும் இடையே கடுமையான மோதலைக் காணும் என்று எதிர்பார்க்கப்படும் விவகாரங்களில் ஈரானுடனான போரும் ஒன்றாகும்.

போரும் அதன் பொருளாதார மற்றும் அரசியல் தாக்கங்களும் வாக்காளர்களின் மனநிலையைப் பாதித்த விவகாரங்களில் ஒன்றாக இருந்ததை இத்தேர்தல்கள் காட்டியுள்ளன; இது போரின் இலக்குகள், அதன் செலவு மற்றும் அதன் காலம் குறித்து ஒரு பரந்த விவாதத்தைத் திறக்க ஜனநாயகக் கட்சியினருக்கு ஊக்கமளிக்கிறது.

ராணுவப் பலத்தைப் பயன்படுத்துவதற்கான சட்டக் கட்டமைப்பைப் பற்றிய விளக்கங்களை நிர்வாகத்திடம் ஜனநாயகக் கட்சியினர் கோருவதற்கும், காங்கிரஸின் தெளிவான அனுமதியின்றி செயல்பாடுகளைத் தொடர்வதில் அதிபரின் அதிகாரங்களை வரையறுக்க அழுத்தம் கொடுப்பதற்கும் அதிக வாய்ப்புள்ளது. ராணுவ ஒதுக்கீடுகளும் போர் தொடர்பான செலவினங்களும் இரு தரப்பிற்கும் இடையிலான பேச்சுவார்த்தைகளில் அழுத்தக் கருவிகளாக மாறக்கூடும்.

இருப்பினும், இரு அவைகளையும் ஜனநாயகக் கட்சியினர் கட்டுப்படுத்துவது என்பது போரை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதையோ அல்லது தஹ்ரானுடன் ஒரு தீர்வைக் கொண்டுவருவதையோ கட்டாயமாகக் குறிக்காது; ஏனெனில் அது நிர்வாகத்தின் கணக்கீடுகள், கள நிலவரங்கள் மற்றும் பிராந்திய, சர்வதேச சக்தி சமநிலைகளைப் பொறுத்தது.

பொதுவாக, மேற்கத்திய கூட்டணிகளில் அமெரிக்காவின் பங்கு தொடர்வதை ஆதரிப்பதில் ஜனநாயகக் கட்சியினர் அதிக சாய்வு கொண்டவர்கள்; ஆனால் உக்ரைன் போரின் அனைத்து விவரங்களிலும் அவர்கள் ஒரே மாதிரியான குழுவாக இல்லை; மேலும் கட்சிக்குள்ளேயே சில கருத்து வேறுபாடுக

ள் செலவினங்களின் அளவு, அதன் நிபந்தனைகள் மற்றும் முன்னுரிமைகள் தொடர்பாக உள்ளன.

புதிய காங்கிரஸ் ஐரோப்பாவை நோக்கிய நிர்வாகத்தின் கொள்கையில் மீண்டும் சமநிலையைக் கொண்டுவரவும், கூட்டாளிகளுக்கான அமெரிக்கப் பொறுப்புகளில் அதிக தெளிவை ஏற்படுத்த அழுத்தம் கொடுக்கவும் முயலலாம்.

3. சீனா மற்றும் சர்வதேச போட்டி ஜனநாயகக் கட்சியின் வெற்றி சீனாவுடனான அமெரிக்கப் போட்டி குறைவதைக் குறிப்பதாக இருக்காது; ஏனெனில் பீஜிங்கை அமெரிக்காவின் முக்கிய மூலோபாயப் போட்டியாளராகக் கருதுவதில் இரு கட்சிகளுக்கும் இடையே பரந்த உடன்பாடு உள்ளது.

ஆனால் பயன்படுத்தப்படும் கருவிகள், வர்த்தகப் போரின் எல்லைகள், தொழில்துறை மற்றும் தொழில்நுட்பக் கொள்கைகள் மற்றும் ஆசியக் கூட்டாளிகளுடனான உறவு ஆகியவற்றில் கருத்து வேறுபாடுகள் தோன்றக்கூடும். இதன் விளைவாக, சர்வதேச அளவில் பீஜிங்கின் செல்வாக்கைக் கட்டுப்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்ட அமெரிக்க மூலோபாயத்தின் சாரத்தைக் கைவிடாமல், சீனாவுடனான போட்டியை நிர்வகிப்பதில் வேறுபாட்டைக் காணலாம்.

எனவே, பதவி நீக்கம் என்பது ஒரு அரசியல் மற்றும் கண்காணிப்பு அழுத்தக் கருவியாகவோ அல்லது நிர்வாகத்தின் மீது சுமத்தப்படும் குற்றச்சாட்டுகளை ஆவணப்படுத்தும் வழியாகவோ இருக்கலாம்; மாறாக, நாடாளுமன்றப் பெரும்பான்மை மாறியதாலேயே டிரம்பை வெள்ளை மாளிகையிலிருந்து அகற்றுவது சாத்தியமாகிவிட்டது என்று அர்த்தமாகாது.

2026 தேர்தல் முடிவுகளை வரவிருக்கும் ஜனாதிபதி தேர்தலிலிருந்து பிரிக்க முடியாது. ஜனநாயகக் கட்சியினர் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு காங்கிரஸின் கட்டுப்பாட்டை மீட்டுெடுப்பதுடன் மட்டுமல்லாமல், அடுத்த அமெரிக்க அதிபர் யார் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் 2028 போருக்கான தயாரிப்புப் கட்டத்திற்குள் நடைமுறையில் நுழைகிறார்கள்.

செயல்பாட்டு அதிகாரத்தின் தடையற்ற போக்கைக் கட்டுப்படுத்தவும், செலவினங்கள் மற்றும் கொள்கைகளைக் கண்காணிக்கவும், உரிமைகள் மற்றும் சுதந்திரங்களைப் பாதுகாக்கவும், வாக்காளர்களை கவலையடையச் செய்யும் பொருளாதாரச் சுமைகளை உரையாற்றவும் கூடிய ஒரு சக்தியாகத் தன்னை முன்வைக்க அக்கட்சி முயலும்.

மறுபுறம், குடியரசுக் கட்சியினர் ஒரு அரசியல் சங்கடத்தை எதிர்கொள்வார்கள்: தங்களது எதிரிகள் காங்கிரஸை வழிநடத்தும் வேளையில், டிரம்ப் நிர்வாகத்தின் சாதனைகளை எவ்வாறு பாதுகாப்பது? மேலும் விசாரணை மற்றும் பொறுப்புக் கூறல் அமர்வுகளை நீட்டிக்கப்பட்ட தேர்தல் பிரச்சாரமாக ஜனநாயகக் கட்சியினர் மாற்றுவதை எவ்வாறு தடுப்பது?

டிரம்பைப் பொறுத்தவரை, அவர் இரண்டு முக்கிய தேர்வுகளுக்கு முன்னால் இருப்பார்: சில விவகாரங்களை நிறைவேற்ற ஜனநாயகக் கட்சியினருடன் புரிதல்களைத் தேடுவது, அல்லது தனது நிறைவேற்று அதிகாரங்கள் மற்றும் தனது மக்கள் ஆதரவுத் தளத்தை அணுகி காங்கிரஸுக்கு எதிராக அவர்களைத் திரட்டும் திறனை நம்பி, அவர்களுடன் ஒரு திறந்தவெளி மோதலில் ஈடுபடுவது.

இடைக்காலத் தேர்தல் முடிவுகள் அமெரிக்க அதிகாரச் சமநிலையின் முக்கிய மாற்றத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன; ஆனால் ஜனநாயகக் கட்சியினர் வாஷிங்டனில் இறுதி முடிவெடுப்பவர்களாக மாறிவிட்டனர் என்று அதற்கு அர்த்தமில்லை. டிரம்ப் இன்னும் வெள்ளை மாளிகை, நிர்வாக அதிகாரம், மறுப்பாணை (Veto) உரிமை, மற்றும் வெளியுறவு மற்றும் பாதுகாப்புக் கொள்கையில் பரந்த அதிகாரங்களைத் தக்கவைத்துள்ளார்.

மறுபுறம், ஜனநாயகக் கட்சியினர் இப்போது சட்டமன்ற மற்றும் கண்காணிப்புக் கருவிகளைக் கொண்டுள்ளனர்; அவை டிரம்பின் திட்டங்களின் ஒரு பகுதியை முடக்கவும், அவரது நிர்வாகத்தைப் பொறுப்பேற்கச் செய்யவும், வரவுசெலவுத் திட்டம், நியமனங்கள் மற்றும் சட்டங்களில் செல்வாக்கு செலுத்தவும், அத்துடன் அவரது பதவிக் காலத்தின் கடைசி இரண்டு ஆண்டுகளை திறந்த அரசியல் மற்றும் நிறுவன மோதல் களமாக மாற்றக்கூடிய கோப்புகளைத் திறக்கவும் அவர்களுக்கு அனுமதிக்கின்றன.

ஆனால் டிரம்பை எதிர்கொள்வதிலும் அவரது முடிவுகளை முடக்குவதிலும் மட்டும் திருப்தி அடையாமல், ஒரு அரசியல் மற்றும் பொருளாதார மாற்றீட்டை வழங்கும் தங்களின் திறனை நிரூபிப்பதே ஜனநாயகக் கட்சியினரின் மிகப்பெரிய சவாலாக இருக்கும். ஏனெனில் அவர்களுக்குப் பெரும்பான்மையை வழங்கிய அமெரிக்க வாக்காளர், விலைகள், சுகாதாரப் பராமரிப்பு முதல் வேலைவாய்ப்புகள், குடிவரவு மற்றும் பாதுகாப்பு வரை தங்களின் அன்றாட வாழ்க்கையைப் பாதிக்கும் முடிவுகளை எதிர்நோக்கியுள்ளார்.

சர்வதேச அளவில், போர்கள், கூட்டணிகள் மற்றும் சர்வதேச வர்த்தகம் மீதான அமெரிக்கக் கொள்கையின் மாற்றத்திற்கான அறிகுறிகளைத் தேடி முக்கிய தலைநகரங்கள் இந்த மாற்றத்தைக் கவனிக்கும்.

அமெரிக்காவின் முக்கிய மூலோபாய நலன்கள் மாறாமல் இருந்தாலும் கூட, இவ்விவகாரங்களை வாஷிங்டன் நிர்வகிக்கும் முறை மாறக்கூடும்.

அமெரிக்கா நிறுவனப் பிளவின் ஒரு புதிய கட்டத்திற்குள் நுழைந்துள்ளது: வெள்ளை மாளிகையில் ஒரு குடியரசுக் கட்சி அதிபர், மற்றும் இரு அவைகளிலும் ஒரு ஜனநாயகக் கட்சி காங்கிரஸ்.

இந்த இரு தரப்பிற்கும் இடையே நடக்கும் போர், டிரம்பின் பதவிக் காலத்தின் எதிர்காலம் பற்றியது மட்டுமல்ல; அமெரிக்க அரசியல் அமைப்பின் வடிவம், அதன் சர்வதேச உறவுகளின் தன்மை, மற்றும் வரவிருக்கும் ஆண்டுகளில் உலகில் அமெரிக்காவின் இடத்தை நிர்ணயிக்கும் கூட்டணிகள் மற்றும் விவகாரங்கள் பற்றியதுமாகும்.