1948 ஆம் ஆண்டு இதே நாளில், சுமார் பத்து லட்சம் பாலஸ்தீன மக்கள் தங்களது சொந்த வீடுகளில் இருந்தும், பூர்வீக நிலங்களில் இருந்தும் வன்முறை முறையில் துரத்தியடிக்கப்பட்டனர். அவர்களின் நிலங்கள் வலுக்கட்டாயமாகப் பறிக்கப்பட்டன.
அதுமட்டுமின்றி, பாலஸ்தீனர்களின் அடையாளமாகத் திகழ்ந்த 530-க்கும் மேற்பட்ட நகரங்களும் கிராமங்களும் உலக வரைபடத்திலிருந்து முற்றிலுமாக அழித்தொழிக்கப்பட்டன.
இது எதிர்பாராமல் நடந்த ஒரு விபத்தோ அல்லது போரின் பக்கவிளைவோ அல்ல; மாறாக, திட்டமிட்டு அரங்கேற்றப்பட்ட ஒரு முறையான இன சுத்திகரிப்பு மற்றும் இடப்பெயர்வு நடவடிக்கை ஆகும்.
1948 இல் தொடங்கிய இந்த பேரவலம் அன்றுடன் முடிந்துவிடவில்லை. கடந்த 78 ஆண்டுகளாக, ஆக்கிரமிப்பு இஸ்ரேல் அரசு பாலஸ்தீனத்தின் எஞ்சிய பகுதிகளையும் தொடர்ந்து கைப்பற்றி வருகிறது.
- பாலஸ்தீன மக்கள் மீது கடுமையான நிறவெறி (Apartheid) கொள்கையைத் திணிப்பது,
- அவர்களின் வாழ்விடங்களை புல்டோசர்கள் கொண்டு இடித்துத் தள்ளுவது,
- காசா உள்ளிட்ட பகுதிகளை முற்றுகையிட்டு மக்களின் வாழ்வாதாரத்தை முடக்குவது என ஆக்கிரமிப்பு இன்னும் தொடர்கிறது.
அனைத்திற்கும் மேலாக, தங்களுக்குச் சொந்தமான, தங்களின் முன்னோர்கள் வாழ்ந்த மண்ணிற்குத் திரும்புவதற்கான பாலஸ்தீனர்களின் அடிப்படை உரிமையை இஸ்ரேல் தொடர்ந்து மறுத்து வருகிறது.
78 ஆண்டுகள் கடந்துவிட்ட போதிலும், பாலஸ்தீனர்கள் தங்களின் உரிமைகளையோ, நிலத்தையோ மறந்துவிடவில்லை.
“இன்றும், தங்களது பூர்வீக வீடுகளின் சாவிகளைப் பத்திரமாக வைத்திருக்கும் முதியவர்கள், நினைவுகளில் இன்னும் வேரூன்றி நிற்கும் ஆலிவ் மரங்கள், மற்றும் ஜோர்டான், லெபனான், சிரியா, காசா ஆகிய பகுதிகளில் உள்ள அகதிகள் முகாம்களில் ‘என்றாவது ஒருநாள் சொந்த மண்ணிற்குத் திரும்புவோம்’ என்ற நம்பிக்கையோடு காத்திருக்கும் தலைமுறைகள் என பாலஸ்தீனத்தின் வீரம் தொடர்கிறது.
“பறிக்கப்பட்ட நிலங்களையும் இழந்த உயிர்களையும் எண்ணி உலகமே கண்ணீர் வடிக்கும் வேளையில், பாலஸ்தீன மக்களின் ஒரே கோரிக்கை இதுதான்: ஒவ்வொரு பாலஸ்தீனரும் தங்களின் சொந்த மண்ணில் கண்ணியத்துடனும் சுதந்திரத்துடனும் வாழ்வதற்கான உரிமை வழங்கப்பட வேண்டும்; பாலஸ்தீனம் விடுதலை பெற வேண்டும்.
