முப்பதாண்டுகளுக்கு முன்பு, ஜெனரல் ரட்கோ மிலாடிச் (Ratko Mladic) தலைமையிலான போஸ்னிய செர்பியப் படைகள், ஸ்ரெப்ரெனிகா (Srebrenica) நகருக்குள் நுழைந்து 8,000-க்கும் மேற்பட்ட போஸ்னிய முஸ்லிம் ஆண்களையும் சிறுவர்களையும் கொடூரமான முறையில் படுகொலை செய்தன.
தற்போதைய சார்யேவோ (Sarajevo) நகரில் இருந்து சில நூறு கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள இந்த நகரம், போஸ்னியப் போரின் போது ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் பாதுகாப்பின் கீழ் “இராணுவமற்ற பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதி” (demilitarised safe zone) ஆக அறிவிக்கப்பட்டிருந்தது.
ஐநா பாதுகாப்புப் பகுதி என்று அறிவிக்கப்பட்டிருந்த போதிலும், சர்வதேசப் படைகளின் கண் முன்னே இவ்வளவு திட்டமிட்ட, கொடூரமான இனப்படுகொலை எப்படி நடந்தது? மூன்று தசாப்தங்கள் கடந்தும், பாதிக்கப்பட்டவர்களின் சரியான எண்ணிக்கை ஏன் இன்னும் முழுமையாகக் கண்டறியப்படவில்லை? அந்த இனப்படுகொலையை மூடிமறைக்க செர்பியப் படைகள் கையாண்ட அதிர்ச்சியூட்டும் உத்திகளின் பின்னணி இதோ:
ஐநாவின் வெற்று வாக்குறுதியும் தோல்வியும்
1995 ஜூலை 11 அன்று, ரட்கோ மிலாடிச் தனது ஆயுதப்படை வீரர்களுடன் ஸ்ரெப்ரெனிகாவுக்குள் அணிவகுத்துச் சென்றபோது ஒரு வீடியோவைப் பதிவு செய்தார்.
“இதோ, ஜூலை 11, 1995 இல் செர்பிய ஸ்ரெப்ரெனிகாவில் இருக்கிறோம். செர்பியர்களின் ஒரு முக்கியப் புனித நாளுக்கு முன்பாக, இந்த நகரத்தை செர்பிய தேசத்திற்குப் பரிசாக வழங்குகிறோம். துருக்கியர்களுக்கு எதிரான கிளர்ச்சியை நினைவுகூர்ந்து, முஸ்லிம்களைப் பழிவாங்கும் நேரம் வந்துவிட்டது” என்று மிலாடிச் அதில் பேசினார்.
ஜெனரல் தோம் கரேமன்ஸ் (Thom Karremans) தலைமையிலான டச்சு ஐநா அமைதிப்படை வீரர்கள் செர்பியர்களின் கடுமையான ஏவுகணைத் தாக்குதல்களை எதிர்கொண்டனர். இறுதியில், செர்பியர்கள் 55 ஐநா வீரர்களைக் சிறைப்பிடித்தனர். இதன்பின், கரேமன்ஸ் பொட்டோசாரி (Potocari) கிராமத்தில் உள்ள ஐநா வளாகத்தில் பாதுகாப்புத் தேடித் தஞ்சமடைந்திருந்த சுமார் 25,000 போஸ்னிய மக்களைச் செர்பியர்களிடம் ஒப்படைக்க ஒப்புக்கொண்டார்.
ஐநா அறிவித்த “பாதுகாப்புப் பகுதி”யைப் பாதுகாக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தபோதிலும், போஸ்னிய செர்பியப் படைகள் வந்தபோது டச்சு அமைதிப்படையினர் எந்த எதிர்ப்பையும் காட்டவில்லை.
அதற்குப் பதிலாக, பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் பேருந்துகளில் ஏற்றப்பட்டு 120 கிமீ தொலைவில் உள்ள துஸ்லா (Tuzla) பகுதிக்கு அனுப்பப்பட்டனர்.
ஆண்கள் மற்றும் 15 வயதுக்கு மேற்பட்ட சிறுவர்கள் அனைவரும் தனியாகப் பிரிக்கப்பட்டு, படுகொலை செய்வதற்காகவும் பொதுக்கல்லறைகளில் புதைப்பதற்காகவும் அங்கேயே வைக்கப்பட்டனர். எண்ணிக்கையில் குறைவாக இருந்ததாலும், எதிர்க்கக் கூடாது என்ற கடுமையான உத்தரவாலும், ஐநா அமைதிப்படையினர் போஸ்னியப் பொதுமக்கள் படுகொலைக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுவதை வேடிக்கை மட்டுமே பார்த்தனர்.
திட்டமிட்ட இனப்படுகொலையின் பின்னணி
சில நாட்களில் 8,000-க்கும் மேற்பட்ட மக்களைக் கொல்வதற்குத் துல்லியமான இராணுவத் திட்டமிடலும், ஒருங்கிணைப்பும், வளங்களும் தேவைப்பட்டன.
போஸ்னிய செர்பியப் படைகள் போஸ்னிய ஆண்களைப் பேருந்துகள் மற்றும் லாரிகள் மூலம் ஸ்ரெப்ரெனிகாவுக்கு அருகிலுள்ள சேகரிப்புப் புள்ளிகளிலிருந்து கிடங்குகள், வயல்வெளிகள், பள்ளிகள் மற்றும் பண்ணைக் கட்டிடங்கள் போன்ற தொலைதூரப் படுகொலைத் தளங்களுக்குக் கொண்டு சென்றனர்.
இப்பகுதிகளில், பொதுமக்கள் டஜன் கணக்கிலோ அல்லது நூற்றுக்கணக்கிலோ குழுக்களாகக் கொல்லப்பட்டனர். ஒரு சம்பவத்தில், ஒரே இரவில் 1,000-க்கும் மேற்பட்ட ஆண்கள் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டனர். பொதுக்கல்லறைகளை விரைவாகத் தோண்டுவதற்கு புல்டோசர்கள் உள்ளிட்ட கனரக இயந்திரங்கள் முன்கூட்டியே தயார் நிலையில் வைக்கப்பட்டிருந்தன.
இராணுவப் பொறியாளர்கள் ஆதாரங்களை மறைப்பதற்காகக் கல்லறைகளை விரைவாக மூடினர். செயற்கைக்கோள் படங்கள், இடைமறிக்கப்பட்ட தகவல்தொடர்புகள் மற்றும் சாட்சிகளின் வாக்குமூலங்கள் அனைத்தும் இது ஒரு திட்டமிட்ட படுகொலை நடவடிக்கை என்பதை உறுதிப்படுத்தின.
1995-இல் போர் முடிந்த பிறகு, தடயவியல் குழுக்கள் 90-க்கும் மேற்பட்ட பொதுக்கல்லறை தளங்களைக் கண்டறிந்தன. இருப்பினும், உடல்கள் முழுமையாக இல்லாததால் பாதிக்கப்பட்டவர்களை அடையாளம் காண்பது கடினமாக இருந்தது.
உடல்கள் சிதைக்கப்பட்டு மறைக்கப்பட்ட விதம்
சர்வதேச அழுத்தம் அதிகரித்து, நேட்டோ (NATO) வான்வழி கண்காணிப்பைத் தொடங்கியபோது, போஸ்னிய செர்பியப் படைகள் பெரிய அளவில் ஆதாரங்களை மறைக்கும் வேலையில் இறங்கின.
படுகொலை நடந்து வாரங்கள் மற்றும் மாதங்களுக்குப் பிறகு, முதன்மைக் பொதுக்கல்லறைகள் புல்டோசர்கள் மூலம் மீண்டும் தோண்டப்பட்டு, உடல்கள் வெளியேற்றப்பட்டு, பல டஜன் கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள புதிய இடங்களுக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டன.
இந்தச் செயல்முறையால் மனித உடல்கள் சிதைந்து, சிதறடிக்கப்பட்டன. இது தடயவியல் ஆதாரங்களைத் திட்டமிட்டு அழித்து, பாதிக்கப்பட்டவர்களை அடையாளம் காண்பதை மிகவும் கடினமாக்கியது. உடல்கள் முதலில் புதைக்கப்பட்ட இடத்திலிருந்து வெகு தொலைவில் உள்ள “இரண்டாம் நிலை” (secondary) மற்றும் “மூன்றாம் நிலை” (tertiary) பொதுக்கல்லறைகளுக்கு மாற்றப்பட்டன.
தலைமுறையை அழிக்கும் கொடூரம்
ஸ்ரெப்ரெனிகாவில் போஸ்னிய முஸ்லிம்களுக்கு எதிராக நடந்த இனப்படுகொலை வெறும் படுகொலைகளுடன் மட்டும் நின்றுவிடவில்லை. செர்பியப் படைகள் போஸ்னியப் பெண்களுக்கு எதிராகத் திட்டமிட்ட பாலியல் வன்முறைகளை ஒரு பயங்கரவாத ஆயுதமாகவும், இனச்சுத்திகரிப்புக் கருவியாகவும் பயன்படுத்தினர்.
பெண்கள் கடத்தப்பட்டு, துஸ்லா மற்றும் பிற பகுதிகளில் உள்ள தடுப்பு முகாம்கள் மற்றும் தற்காலிகச் சிறைகளில் அடைக்கப்பட்டு கூட்டுப் பாலியல் வன்கொடுமைகளுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டனர்.
இது குறித்து போஸ்னிய உளவியலாளர் செமிஹா பஹாதீர் (Semiha Bahadir) கூறுகையில்:
“ஒரு மனிதன் வாழ்வதற்கு அவனது உயிர், மனம், சொத்து, வம்சம் மற்றும் நம்பிக்கை ஆகியவை பாதுகாப்பாக இருக்க வேண்டும். இந்த ஐந்து பரிமாணங்களைப் பார்க்கும்போது, ஸ்ரெப்ரெனிகா இனப்படுகொலை மனித வாழ்வின் அனைத்துப் பகுதிகளையும் குறிவைத்த ஒரு திட்டமிட்ட செயலாகும். ஒரு இனத்தின் தொடர்ச்சியைத் தடுப்பதே இதன் நோக்கமாக இருந்தது.”
போரின் போது, செர்பியப் படைகள் போஸ்னியப் பெண்களைக் கட்டாயப்படுத்திப் பிரசவிக்க வைத்தனர்; இது எதிர்கால நம்பிக்கையை அழிக்கும் நோக்கம் கொண்டது என்று பஹாதீர் கூறுகிறார். இந்தத் திட்டமிட்ட வன்முறை தலைமுறைச் சங்கிலியை உடைப்பதையும், தப்பிப்பிழைத்தவர்கள் கூட எதிர்காலத்தில் நீண்ட கால அதிர்ச்சியைக் சுமப்பதையும் நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தது.
இன்னும் கிடைக்காத உடல்கள்
1995 டிசம்பரில் டேட்டன் உடன்படிக்கையுடன் (Dayton Agreement) போஸ்னியப் போர் முடிவுக்கு வந்தது. ஸ்ரெப்ரெனிகாவில் நடந்த கொடூரங்களுக்கான விசாரணைகள் 1996-இல் பொதுக்கல்லறைகளைத் தோண்டும் பணிகள் தொடங்கிய பிறகே சாத்தியமானது.
அதன் பிறகு, ஹேக் தீர்ப்பாயம் (Hague Tribunal), போஸ்னியாவின் மாநில நீதிமன்றம், மற்றும் செர்பியா-குரோஷிய நீதிமன்றங்கள் இந்த இனப்படுகொலை மற்றும் அது தொடர்பான குற்றங்களுக்காக 47 பேருக்கு 700 ஆண்டுகளுக்கும் மேலான சிறைத்தண்டனையையும், நான்கு ஆயுள் தண்டனைகளையும் வழங்கின.
இருப்பினும், இன்றும் பல குடும்பங்கள் தங்களின் அன்பிற்குரியவர்களை அடக்கம் செய்ய ஒரு விரல் எலும்பையாவது தேடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். குற்றத்தை மறைக்க உடல்கள் சிதறடிக்கப்பட்டதால், டிஎன்ஏ (DNA) பகுப்பாய்வு மூலம் மட்டுமே உடல்களை அடையாளம் காண முடிகிறது.
தனது மகன் நிஹாத் சாதிக்கின் (Nihad Catic) உடலை முப்பது ஆண்டுகளாகத் தேடி வரும் ஹாஜ்ரா சாதிக் (Hajra Catic) என்ற தாய் கூறுகிறார்:
“அவனுக்கு ஒரு கல்லறை இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக, அவனது ஒரு சிறிய விரலாவது கிடைக்கும் நாளை எதிர்நோக்கி நான் வாழ்கிறேன். அவனுக்குக் கல்லறை இல்லை என்றால், அவன் வாழ்ந்ததே இல்லை என்று மக்கள் கூறுவார்கள்.”
30வது ஆண்டு நினைவு தினம் பொட்டோசாரி நினைவு மயானத்தில் (Potocari Memorial Cemetery) நடைபெற்ற 30ஆம் ஆண்டு நினைவு அஞ்சலியின் போது, அடையாளம் காணப்பட்ட மேலும் ஏழு பாதிக்கப்பட்டவர்களின் உடல்கள் இறுதியாக அடக்கம் செய்யப்பட்டன.
அவர்கள்: செனாஜித் அவ்டிச், ஹரிஸ் முஜிக், பாதா பெக்டிச், ஹசிப் ஒமரோவிச், செஜ்தாலிஜா அலிச், ரிஃபெட் காபெல்ஜிச் மற்றும் அமீர் முஜ்சிக். இவர்களில் செனாஜித் அவ்டிச் மற்றும் ஹரிஸ் முஜிக் ஆகியோர் கொல்லப்படும் போது வெறும் 19 வயதே ஆனவர்கள்; இதில் அடக்கம் செய்யப்பட்ட ஒரே பெண்மணியான தாய் பாதா பெக்டிச் 67 வயதானவர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
