-ஃபாரிஸ் சாலி
சிரேஷ்ட சட்டத்தரணி (கொழும்பு)
சினிமா என்பது நம் காலத்தின் மிகச் சக்திவாய்ந்த ஊடகங்களில் ஒன்று என்பதில் எந்த ஐயமும் இல்லை.
பல பில்லியன் டாலர் மதிப்புள்ள உலகளாவிய தொழில்துறை என்ற நிலையைத் தாண்டி, சமூக-அரசியல் மற்றும் கலாச்சார மாற்றத்திற்கான ஒரு ஆழமான ஊக்கியாக அது செயல்படுகிறது.
உலகம் முழுவதிலும் உள்ள அரசியல் மற்றும் கலாச்சார வடிவமைப்பாளர்கள், சமூகத்தின் கட்டமைப்பை உருவாக்குவதற்கும் அதை மாற்றுவதற்கும் வெள்ளித்திரையைப் பயன்படுத்தி வருகின்றனர்.
இந்திய சினிமா சூழலில், குறிப்பாக தமிழ்நாட்டில், இது மிகவும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. தென்னிந்திய சினிமா, நீண்ட காலமாக சமூக மாற்றத்திற்கான ஒரு வாகனமாக இருந்து வருகிறது.
குறிப்பாக திராவிட கலாச்சார மற்றும் அரசியல் சித்தாந்தங்களின் பரவலுக்கு அடித்தளமாக அது விளங்கியது.
இருப்பினும், இத்தகைய செல்வாக்கு மிக்க இந்த இடத்தில், சிறுபான்மை சமூகங்களின் சினிமா பிரதிநிதித்துவம் பெரும்பாலும் சிதைக்கப்பட்டதாக அல்லது முற்றிலுமாக புறக்கணிக்கப்பட்டதாகவே இருந்து வருகிறது.
வரலாற்று ரீதியாக, தமிழ் முஸ்லீம்களின் அடையாளம் பெரும்பாலும் ஓரங்கட்டப்பட்டதாக அல்லது எதிர்மறையான கோணத்திலேயே சித்தரிக்கப்பட்டு வந்துள்ளது.
பல தசாப்தங்களாக, இந்த தவறான சித்தரிப்புக்கு எதிராக அச்சமூகத்தின் எதிர்வினை மிகவும் குறைவாகவே இருந்தது.
சினிமா என்பது ‘ஹராம்’ (தடைசெய்யப்பட்டது) என்ற பாரம்பரியக் பார்வையில் வேரூன்றியிருந்ததால், முஸ்லீம் சமூகம் பெரும்பாலும் ஒரு நிறுவனமாக இந்த ஊடகத்திலிருந்து தன்னைத் தள்ளிவைத்துக் கொண்டதுடன், அதை இறையியல் ரீதியான தயக்கத்துடனும் நோக்கியது.
இந்தக் கூட்டு மௌனம், தீங்கு விளைவிக்கும் பொதுமைப்படுத்தல்களும் ஒரே மாதிரியான சித்தரிப்புகளும் (stereotypes) எவ்வித எதிர்ப்புமின்றி தொடர்வதற்குத் தற்செயலாக வழிவகுத்தது.
இது ஒரு முரண்பாட்டை உருவாக்கியது, ஒட்டுமொத்த சமூகமும் இந்த ஊடகத்தைப் புறக்கணித்த அதே வேளையில், தனிப்பட்ட முஸ்லீம் முன்னோடிகளும், நடிகர்களும், திரைப்பட இயக்குநர்களும் இந்திய சினிமாவின் அடித்தளத்திற்குள் புகழ்பெற்ற, மிகவும் மதிக்கத்தக்க மரபுகளை அமைதியாக உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தனர்.
இந்தச் சிக்கலான வரலாற்றுப் பின்னணிதான் ‘ஹபீபி’ (Habeebi) திரைப்படத்தின் வருகையை ஒரு முக்கியமான கலாச்சார மைல்கல்லாக மாற்றுகிறது.
இதை வெறும் “இஸ்லாமியத் திரைப்படம்” என்று மட்டும் சுருக்கிவிட வேண்டியதில்லை என்றாலும், நவீன ஊடகங்களில் முஸ்லீம் காரணி எவ்வாறு சித்தரிக்கப்படுகிறது என்பதில் இது ஒரு பிரம்மாண்டமான பாய்ச்சலைக் குறிக்கிறது.
‘ஹபீபி’ திரைப்படம் பல தசாப்தகால சினிமா புறக்கணிப்பை உடைத்தெறிகிறது. சினிமாவுக்கு எதிரான உள்வட்ட ‘ஹராம்’ வாதங்களின் நுட்பமான சவால்களைக் கையாண்டு, ஒரு தமிழ்நாட்டு முஸ்லீம் குடும்பத்தின் வாழ்வியல் யதார்த்தத்தை, சமூகத்தின் முதன்மையான விழுமியங்களை மதித்து, அதேநேரம் எதார்த்தமாக திரைக்குக் கொண்டு வருவதில் இது வெற்றியடைந்துள்ளது.
இந்த மாற்றம் அண்டை மாநிலமான கேரளாவில் நீண்டகாலமாகக் காணப்படும் முற்போக்கான சினிமா வளர்ச்சியைப் பிரதிபலிக்கிறது. மலையாள சினிமா, ஒரு பன்மைத்துவ சமூகக் கட்டமைப்பைத் தன் கதைசொல்லலில் தடையின்றி ஒருங்கிணைத்து, பல்வேறு சமூகங்களை அன்றாட வாழ்க்கையின் இயல்பான கூறுகளாகக் கையாள்வதற்காகத் தகுதியான அங்கீகாரத்தைப் பெற்றுள்ளது.
‘ஹபீபி’ மூலம், தமிழ் சினிமாவும் இப்போது அதுபோன்ற ஒரு அவசியமான பரிணாம வளர்ச்சியைச் சந்தித்து வருகிறது.
எந்தவொரு உண்மையான பன்மைத்துவ சமூகத்திலும், ஊடகங்கள் அனைத்து மக்களின் யதார்த்தங்களையும் பிரதிபலிக்க வேண்டும். பல்வேறு மத மற்றும் கலாச்சார மரபுகள் எவ்வாறு வழக்கமாகத் திரையில் காட்டப்பட்டு கொண்டாடப்படுகின்றனவோ, அதேபோல் முஸ்லீம் மற்றும் இஸ்லாமிய வாழ்வியல் அனுபவங்களும் திரையில் ஒரு உண்மையான, நுணுக்கமான இடத்தைப் பெறத் தகுதியானவை.
தமிழ் பேசும் முஸ்லீம் சமூகம் என்பது வளமான, ஆவணப்படுத்தப்பட்ட பாரம்பரியத்தைக் கொண்ட ஒரு பரந்த, உலகளாவிய மக்கள் தொகையாகும். அவர்களின் கதைகள் பரந்த தமிழ்க் கதையாடலின் பிரிக்க முடியாத ஒரு பகுதியாகும். எனவே, இந்த சாரத்தை உள்வாங்கும் திரைப்படங்களின் எழுச்சி என்பது வெறும் வரவேற்கத்தக்க மாற்றம் மட்டுமல்ல; அது கலாச்சார சமத்துவத்திற்கான தவிர்க்க முடியாத தேவையாகும்.
தற்போது இலங்கையில் திரையிடப்பட்டு வரும் இத்திரைப்படம், ஒரு விழிப்புணர்வு அழைப்பாக (clarion call) அமைந்துள்ளது. இது நம்முடைய கவனம், ஆரோக்கியமான விவாதம் மற்றும் பன்மடங்கு ஆதரவைக் கோருகிறது.
உண்மையிலேயே உள்ளடக்கிய (inclusive) ஒரு சமூக-கலாச்சார சூழலை வளர்ப்பதற்கு, இதுபோன்ற உண்மையான பிரதிநிதித்துவங்களை நாம் ஆதரிக்க வேண்டும். மேலும், இன்னும் பல ‘ஹபீபிக்கள்’ முதன்மைச் நீரோட்ட சினிமா உணர்வுக்குள் நுழைவதற்கான வழியை நாம் தீவிரமாக உருவாக்க வேண்டும்.
