காலநிலை அதிர்வுகள் தீவிரம்; இலங்கையின் நீர் விற்பனைக்கானது அல்ல

-ரிஸா யெஹியா
பொறியியலாளர்.

காலநிலை அதிர்வுகள் தீவிரமடைந்து கொண்டிருக்கும் நிலையில், உலகளாவிய முதலீட்டாளர்கள் நீர்வளத்தை அடுத்த முக்கிய முதலீட்டுத் துறையாக நோக்கும் வேளையில், இலங்கை ஒரு முக்கியமான தெரிவை எதிர்கொள்கிறது.

தனது ஆறுகளையும் நிலத்தடி நீர்நிலைகளையும் பொதுமக்களின் நம்பிக்கைக்குரிய வளமாகப் பாதுகாப்பதா, அல்லது நீர்ப்பற்றாக்குறை என்ற நிலைமையை அடிப்படை உரிமையொன்றை வணிக வாய்ப்பாக மாற்ற அனுமதிப்பதா?

இலங்கையின் எதிர்காலம் குறித்த கலந்துரையாடல்களில் அதிகமாகப் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு சொற்றொடர் உள்ளது:

“இயற்கை மூலதனம்” (Natural Capital). இது பாதிப்பற்றதும், நியாயமானதுமான ஒரு கருத்தாகத் தோன்றுகிறது. காடுகள், ஈரநிலங்கள், ஆறுகள் மற்றும் நிலத்தடி நீர் ஆகியவற்றை பயன்படுத்தித் தீர்த்துவிடக்கூடிய வளங்களாகக் கருதாமல், அவற்றின் உண்மையான பெறுமதியை முறையாக மதிப்பிட வேண்டும் என்பதே இதன் கருத்தாகும்.

ஆனால் பல விவசாயிகள், சுற்றுச்சூழல் செயற்பாட்டாளர்கள் மற்றும் நீர்வள நிபுணர்களுக்கு, இந்த மொழி மேலும் கவலைக்குரிய ஒரு கேள்வியை எழுப்புகிறது. உயிர்வாழ்வதற்கு அத்தியாவசியமான ஒன்றுக்கு விலை நிர்ணயிக்கப்பட்டால் என்ன நடக்கும்?

இந்தக் கேள்வி இப்போது மிகவும் அவசரமானதாக மாறியுள்ளது. இலங்கை பருவமழைகள், பண்டைய நீர்த்தேக்கங்கள் மற்றும் வலிமையான ஆறுகளைக் கொண்ட ஒரு தீவாக இருந்தாலும், வெள்ளத்துக்கும் வறட்சிக்கும் இடையிலான அதிகரித்து வரும் கடுமையான ஏற்ற இறக்கங்களை எதிர்கொள்கிறது.

இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நீர் அதன் நாகரிகத்தை வடிவமைத்துள்ள நாடாகவும், இன்றும் ஒரு குடும்பம் விவசாயம் செய்ய, உணவு சமைக்க, குளிக்க அல்லது தனது தொழிலைத் தொடர முடியுமா என்பதை நீருக்கான அணுகல் தீர்மானிக்கும் நாடாகவும் இலங்கை உள்ளது.

இப்போது, உலகளாவிய நிறுவனங்களும் தனியார் முதலீட்டாளர்களும் நீர்ப்பற்றாக்குறையை நோக்கித் தங்கள் கவனத்தைத் திருப்பும் நிலையில், நன்னீர் என்பது ஒரு பொதுவளமாக மட்டுமன்றி, வர்த்தகம் செய்யக்கூடிய, ஏற்றுமதி செய்யக்கூடிய மற்றும் பணமாக்கக்கூடிய ஒரு சொத்தாகக் கருதப்படலாம் என்ற அச்சம் நிலவுகிறது.

சண்டே டைம்ஸ் வெளியிட்ட A Price Tag on Lanka’s Water என்ற விசாரணை அறிக்கை, சுற்றுச்சூழல் சேவைகள் (ecosystem services), நிழல் விலை நிர்ணயம் (shadow pricing) மற்றும் இயற்கை மூலதனக் கணக்கீடு (natural capital accounting) போன்ற கருத்துகளின் மூலம் மேல் நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதிகளை அணுகுவதற்கான அதிகரித்து வரும் முயற்சி குறித்து எச்சரித்தது.

ஒவ்வொரு பாதுகாப்பு முயற்சியும் ஒரு சதித்திட்டம் என்று அந்தப் பத்திரிகை கூறவில்லை. ஆனால் அது ஒரு முக்கியமான ஜனநாயகக் கேள்வியை எழுப்பியது: நீரின் பெறுமதியைத் தீர்மானிப்பது யார்? யாருடைய நலன்களுக்காக அது தீர்மானிக்கப்படுகிறது?

இந்தக் கேள்வியை தேசியவாதப் பதற்றம் என்று அலட்சியப்படுத்தக் கூடாது. நீர் ஒரு புவிசார் அரசியல் வளமாக மாறிக்கொண்டிருக்கிறது. ஐரோப்பா, ஆஸ்திரேலியா, அமெரிக்கக் கண்டங்கள் மற்றும் ஆசியாவின் சில பகுதிகளில் ஏற்பட்டுள்ள வறட்சிகள், நன்னீரை அணுகுவது தொடர்பான உலகளாவிய கவலையை தீவிரப்படுத்தியுள்ளன.

உலகப் பொருளாதார மன்றம் நீர் நெருக்கடிகளை உலகின் முன்னணி நீண்டகால அபாயங்களில் ஒன்றாக மீண்டும் மீண்டும் பட்டியலிட்டுள்ளது. உலகெங்கிலும் நகரங்கள், நிறுவனங்கள் மற்றும் அரசாங்கங்கள் நம்பகமான நீர்வழங்கல்களைத் தேடுகின்றன. வேறு இடங்களில் தீர்மானிக்கப்படும் நிபந்தனைகளின் அடிப்படையில் இலங்கை இந்த விவாதத்துக்குள் நுழைவதில் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும்.

நாட்டின் ஆறுகள், நீர்த்தேக்கங்கள், ஊற்றுகள் மற்றும் நிலத்தடி நீர்நிலைகள் சாதாரண வர்த்தகப் பொருட்கள் அல்ல. அவை நவீன அரசைவிடப் பல நூற்றாண்டுகள் பழமையான சூழலியல் அமைப்புகள், பொதுமுதலீடுகள் மற்றும் சமூக உழைப்பின் மூலம் உருவாக்கப்பட்டு பராமரிக்கப்பட்டுள்ள ஒரு பகிரப்பட்ட பாரம்பரியத்தின் பகுதிகளாகும்.

அவை நெல் சாகுபடி, தேயிலைத் தோட்டங்கள், நீர்மின்சாரம், மீன்பிடி, வனவிலங்குகள், தொழில் மற்றும் அன்றாட குடும்ப வாழ்க்கை ஆகியவற்றைத் தாங்குகின்றன. இந்த நீரை முதன்மையாக சந்தைப்படுத்தக்கூடிய ஒரு வளமாகக் கருதுவது, அதன் உண்மையான இயல்பைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்வதாகும்.

எனவே, நீரை ஒரு பொதுச் சொத்தாகப் பாதுகாப்பதற்கான வாதம் உணர்ச்சிவசப்பட்ட ஒன்றல்ல. அது நடைமுறை சார்ந்தது.

ஒரே நேரத்தில் மூழ்கியும் தாகத்திலும் இருக்கும் ஒரு நாடு

நீர் நெருக்கடி என்பது வெறுமனே மழையின்மையைப் பற்றியதல்ல. அது மழை பெய்யும் காலம், சேமிப்பு, அணுகல், மாசுபாடு மற்றும் நிர்வாகம் ஆகியவற்றைப் பற்றியதாகும்.

சமீப ஆண்டுகளில், பழைய ஊகங்களையே தலைகீழாக மாற்றும் வகையான காலநிலை நிலையற்ற தன்மையை இலங்கை அனுபவித்துள்ளது. 2025 நவம்பரில் ஏற்பட்ட டிட்வா சூறாவளி (Cyclone Ditwah) நாட்டின் பெரும்பாலான பகுதிகளில் அசாதாரண மழை, வெள்ளம் மற்றும் மண்சரிவுகளை ஏற்படுத்தியது.

அதற்குப் பின்னர் நீடித்த வறட்சி நிலைமைகள் குடும்பங்களின் நீர்வழங்கலுக்கும் விவசாயத்திற்கும் அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தின.

2026–27 காலப்பகுதியில் வலுவான எல் நினோ நிலைமைகள் மேலும் தீவிரமான காலநிலை மாற்றங்களை ஏற்படுத்தக்கூடும். இதுவே புதிய யதார்த்தம்: ஒரு இடத்தில் அதிகப்படியான நீர், மற்றொரு இடத்தில் மிகக் குறைந்த நீர், மேலும் சமூகங்களுக்கு அது தேவைப்படும் நேரத்தில் எதுவும் கிடைக்காமல் போகும் நிலை.

எனினும், இதற்கான பதில் இன்னும் ஒன்றோடொன்று மாறுபடும் பொறுப்புகளைக் கொண்ட பல்வேறு நிறுவனங்களுக்கு இடையே பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.

நீர் நிர்வாகத்தில் நீர்ப்பாசனத் திணைக்களம், மகாவலி அதிகாரசபை, தேசிய நீர் வழங்கல் மற்றும் வடிகாலமைப்புச் சபை, நீர்வளச் சபை, மத்திய சுற்றாடல் அதிகாரசபை, மாகாண அதிகாரிகள் மற்றும் பல்வேறு விவசாய மற்றும் சுற்றுச்சூழல் நிறுவனங்கள் ஈடுபட்டுள்ளன. இலங்கையில் காலநிலை மாற்றத்திற்குத் தழுவல் மற்றும் பயனுள்ள நீர் நிர்வாகத்திற்கு நிறுவனங்களின் இந்தப் பிளவுபட்ட அமைப்பு ஒரு முக்கிய தடையாக இருப்பதாக சர்வதேச நீர் மேலாண்மை நிறுவனம் (IWMI) அடையாளம் கண்டுள்ளது.

இந்தப் பிளவு வெறுமனே ஆவணப்பணியை அதிகரிப்பதில்லை. அது பொறுப்புக்கூறலை பலவீனப்படுத்துகிறது. ஒரு ஆறு மாசுபடுத்தப்படும்போது, நிலத்தடி நீர்நிலை வற்றும்போது, நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதி சேதமடையும்போது அல்லது நீர்த்தேக்கம் முறையாக நிர்வகிக்கப்படாதபோது, நிறுவனங்களுக்கு இடையிலான இடைவெளிகளில் பொறுப்பு மறைந்து போகலாம்.

தற்போதைய அமைப்பு தோல்வியடைந்து வருவதை அரசாங்கமும் ஏற்றுக்கொண்டுள்ளது. 2025 ஜூன் மாதம், தேசிய நீர்வளக் கொள்கையை மறுபரிசீலனை செய்வதற்காக அமைச்சரவை ஒரு அமைச்சரவை உபகுழுவை நியமித்தது.

இந்த மறுபரிசீலனை மற்றொரு தூசி படிந்த அறிக்கையாக மாறக்கூடாது. அது ஒரு தெளிவான தேசிய உடன்பாட்டிற்கான அடிப்படையாக மாற வேண்டும்: நன்னீர் இலங்கை மக்களின் நம்பிக்கைக்குரிய பொதுவளமாகும்; அதைப் பாதுகாப்பதற்கு ஒவ்வொரு அரச நிறுவனமும் பொறுப்புக்கூற வேண்டும்.

ஒருங்கிணைந்த தேசிய நீர்வள அதிகாரசபை ஒன்று இந்தத் தெளிவை ஏற்படுத்த உதவக்கூடும். அது நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதித் திட்டமிடல், நீர் ஒதுக்கீடு, நிலத்தடி நீர் கண்காணிப்பு, வறட்சிக்கான தயார்நிலை மற்றும் காலநிலை முன்னறிவிப்பு ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைக்க வேண்டும்.

அதேவேளை, வெளிப்படைத்தன்மையற்ற தொழில்நுட்ப நிறுவனமாகச் செயல்படாமல் நாடாளுமன்றத்துக்கு அறிக்கை அளிக்க வேண்டும். அதன் பணி ஒவ்வொரு உள்ளூர் தீர்மானத்தையும் கொழும்பில் மையப்படுத்துவது அல்ல. உள்ளூர் தேவைகள், விஞ்ஞான ஆதாரங்கள் மற்றும் தேசிய முன்னுரிமைகள் ஒன்றுக்கொன்று எதிராகச் செயல்படாமல் இருப்பதை உறுதி செய்வதே அதன் பணியாக இருக்க வேண்டும்.

இந்த அதிகாரசபை நீர்ப் பாதுகாப்பு தொடர்பான எளிமையான, பொதுமக்களுக்கு வெளிப்படையான அளவுகோல்களையும் வெளியிட வேண்டும்: குறைந்தபட்ச நீர்த்தேக்க மட்டங்கள், பாதுகாப்பான நிலத்தடி நீர் எடுக்கும் வரம்புகள், முக்கிய நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதிகளின் நிலை மற்றும் வறட்சி அபாய முன்னறிவிப்புகள். தேசிய நீர் வழங்கல் மற்றும் வடிகாலமைப்புச் சபையை விரிவுபடுத்துவதற்கான முன்மொழிவு வலுவான தேசிய திறன் தேவை என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. ஆனால் பொதுமக்கள் கண்காணிப்பை வலுப்படுத்தாமல் அதிகாரங்களை விரிவுபடுத்துவது, அதே தவறை புதிய வடிவில் மீண்டும் செய்வதாகிவிடும்.

ஒரு ஆற்றுக்கு விலை நிர்ணயிப்பதன் ஆபத்து

ஆரோக்கியமான சூழலியல் அமைப்புகளின் பொருளாதாரப் பங்களிப்பை அங்கீகரிப்பதற்கு நியாயமான காரணம் உள்ளது. காடுகள் மண் அரிப்பைக் குறைக்கின்றன. ஈரநிலங்கள் வெள்ளநீரைச் சேமிக்கின்றன.

நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதிகள் விவசாயத்தையும் நீர்மின்சாரத்தையும் நிலைநிறுத்துகின்றன. இந்த நன்மைகளைப் புறக்கணித்ததே நீண்டகாலமாக அழிவை ஏற்படுத்தும் அபிவிருத்திக்கு வழிவகுத்துள்ளது. ஆனால் சுற்றுச்சூழல் பெறுமதியை அங்கீகரிப்பதற்கும் நீரை ஒரு வர்த்தகப் பொருளாக மாற்றுவதற்கும் இடையில் தெளிவான ஒரு எல்லை உள்ளது.

உலகளாவிய பொதுச் சொத்துகள் மற்றும் நிழல் விலை நிர்ணயம் போன்ற மொழிகள், நன்னீரை பயன்படுத்தப்படாத ஒரு வணிக எல்லையாகக் காணும் வெளிப்புற நலன்களுக்கு இலங்கை பாதிக்கப்படக்கூடியதாக மாறக்கூடும் என்று சண்டே டைம்ஸ் எச்சரித்தது. எல்லா சூழ்நிலைகளிலும் நீர் இலவசமாக இருக்க வேண்டும் என்பதல்ல அதன் கவலை.

குழாய்கள், நீர் சுத்திகரிப்பு நிலையங்கள், பழுதுபார்ப்புகள் மற்றும் சுகாதார அமைப்புகள் அனைத்திற்கும் பணம் செலவாகிறது. ஆனால் ஒரு பொருளாதாரக் கட்டமைப்பு படிப்படியாக இயற்கையான நன்னீரையே தனியார் முறையில் எடுத்து இலாபம் ஈட்டக்கூடிய வளமாகக் கருதும் எண்ணத்தை இயல்பாக்கிவிடும் என்பதே கவலை. இந்த வேறுபாடு முக்கியமானது.

பொது உட்கட்டமைப்பைப் பராமரிப்பதற்காக விதிக்கப்படும் வீட்டு நீர்க்கட்டணம் ஒரு ஆற்றை விற்பதற்கு ஒப்பானதல்ல. நீர் வீணாவதைத் தடுப்பதற்காக விதிக்கப்படும் கட்டணம் ஒரு நிலத்தடி நீர்நிலையின் மீது முதலீட்டாளர்களுக்கு நீண்டகால உரிமை வழங்குவதற்கு ஒப்பானதல்ல.

நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதியைப் பாதுகாக்கும் ஒரு பொதுத் திட்டம், அதன் பெறுமதியை ஒரு நிதிச் சந்தை தீர்மானிக்க அனுமதிப்பதற்கு ஒப்பானதல்ல.

இதை இலங்கை சட்டத்தில் தெளிவாகக் குறிப்பிட வேண்டும். ஆறுகள், நீர்த்தேக்கங்கள், மழையைச் சார்ந்த நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதிகள் மற்றும் நிலத்தடி நீர் இருப்புகளிலிருந்து பெறப்படும் நீர் ஒருபோதும் தனியார்மயமாக்கப்படவோ அல்லது ஏற்றுமதிப் பொருளாகக் கருதப்படவோ கூடாது.

இந்த வளங்களைப் பாதிக்கும் எந்தவொரு உரிமமும் நாடாளுமன்ற ஆய்வு, கடுமையான சுற்றுச்சூழல் மதிப்பீடு மற்றும் வறட்சி அல்லது அவசரநிலைகளின்போது தானியங்கி மறுபரிசீலனை ஆகியவற்றுக்கு உட்பட்டதாக இருக்க வேண்டும்.

கனடா இங்கு ஒரு பயனுள்ள முன்னுதாரணத்தை வழங்குகிறது. உலகின் குறிப்பிடத்தக்க அளவு நன்னீரைக் கொண்டிருந்தபோதிலும், பெருமளவிலான மொத்த நீர் ஏற்றுமதிக்கு அது எதிர்ப்பு தெரிவித்துள்ளது.

இதற்கான ஒரு காரணம், நீரை வர்த்தகம் செய்யக்கூடிய பொருளாக வகைப்படுத்துவது சர்வதேச வர்த்தக விதிகளின் கீழ் எதிர்கால ஒழுங்குமுறைகளை கட்டுப்படுத்தக்கூடும் என்ற அச்சமாகும். இந்த எச்சரிக்கையான அணுகுமுறை ஒரு எளிய கொள்கையை பிரதிபலிக்கிறது:

நீர் பற்றாக்குறை ஏற்படும் நேரங்களில் அதை பாதுகாக்கும் திறன் அரசாங்கங்களிடம் இருக்க வேண்டும். இலங்கைக்கு இன்னும் அதிகமாக எச்சரிக்கையாக இருப்பதற்கான காரணங்கள் உள்ளன.

ஒட்டுமொத்தமாக மழைப்பொழிவு அதிகமாக இருக்கலாம் என்றாலும், பயன்படுத்தக்கூடிய நன்னீர் சமமாகப் பகிர்ந்தளிக்கப்படவில்லை; அது அதிக அளவில் பருவகாலத்தைச் சார்ந்தது; மேலும் காலநிலை மாற்றத்தால் அதிகரித்து வரும் ஆபத்துக்கு உள்ளாகிறது.

வளமான ஆண்டுகளில் கையெழுத்திடப்பட்ட ஒப்பந்தங்கள், வறண்ட ஆண்டுகளில் சமூகங்களைப் பாதுகாப்பதை கடினமாக்குவதை மிகவும் தாமதமாகக் கண்டறியும் நிலைக்கு நாடு செல்ல முடியாது.

நீர் இறையாண்மை என்பது தனிமைப்படுதலைக் குறிக்கக் கூடாது. விஞ்ஞானம், காலநிலை நிதி, நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதி மறுசீரமைப்பு மற்றும் தொழில்நுட்பப் பரிமாற்றம் ஆகிய துறைகளில் இலங்கை ஒத்துழைக்க முடியும்.

ஆனால் இந்த ஒத்துழைப்பு நன்னீர் பொதுமக்களுக்குச் சொந்தமானது என்ற புரிதலுடன் தொடங்க வேண்டும்; வெளிநாட்டு முதலீட்டாளர்களுக்கோ, உள்ளூர் ஏகபோக நிறுவனங்களுக்கோ அல்லது அதைத் தமது நிதிநிலை அறிக்கையில் ஒரு சொத்தாக வெற்றிகரமாக மாற்றக்கூடிய எந்த நிறுவனத்திற்கோ அது சொந்தமானதல்ல.

அடுத்த மாபெரும் திட்டத்தைத் தேடுவதற்கு முன் கசிவுகளைச் சரிசெய்யுங்கள்

உடனடியாக மேம்படுத்தக்கூடிய நீர் வளம் ஒரு புதிய அணையோ, தொலைதூர நிலத்தடி நீர்நிலையோ அல்லது ஏற்றுமதித் திட்டமோ அல்ல. ஏற்கனவே இழக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் நீரே அது.

தேசிய நீர் வழங்கல் மற்றும் வடிகாலமைப்புச் சபை அதிக அளவிலான வருவாய் ஈட்டாத நீர் (non-revenue water) பிரச்சினையுடன் போராடி வருகிறது. அதாவது உற்பத்தி செய்யப்பட்டாலும் கசிவு, திருட்டு அல்லது தவறான அளவீடு காரணமாக வருமானத்தை உருவாக்காத நீர். Development Asia 2025 இல் வெளியிட்ட தகவலின்படி, அமைப்பின் சில பகுதிகளில் இழப்பு கிட்டத்தட்ட 50%ஐ எட்டியிருந்தது; காலி நீர் வழங்கல் திட்டத்தில் வருவாய் ஈட்டாத நீர் சுமார் 45% ஆக இருந்தது.
இந்த எண்ணிக்கைகள் தேசிய அளவில் கடுமையான கவலையை ஏற்படுத்த வேண்டும்.

பழைய குழாயிலிருந்து கசியும் ஒவ்வொரு லிட்டர் நீரும் ஏற்கனவே பொதுமக்களின் செலவில் சேகரிக்கப்பட்டு, சுத்திகரிக்கப்பட்டு, குழாய்களில் செலுத்தப்பட்ட நீராகும்.

வறட்சி அபாயத்தை எதிர்கொள்ளும் ஒரு நாட்டில், ஏற்கனவே உள்ள நீரில் இவ்வளவு அளவு நிலத்தடியில் மறைந்து கொண்டிருக்கும்போது, விலையுயர்ந்த புதிய நீர்வழங்கல் திட்டங்களை நியாயப்படுத்துவது கடினம்.

கசிவைக் குறைப்பது ஒரு உப்புநீக்க நிலையையோ புதிய நீர்த்தேக்கத்தையோ திறப்பதைப் போல கவர்ச்சிகரமானதாக இருக்காது. அது அரசியல்வாதிகளுக்கு எளிதாக நாடாவை வெட்டி திறப்பு விழா நடத்தும் வாய்ப்பையும் வழங்காது. ஆனால் நீர்ப் பாதுகாப்பை மேம்படுத்துவதற்கான மிக விரைவான மற்றும் மிகவும் சமமான வழிகளில் இதுவும் ஒன்றாகும்.

இதற்கு தொடர்ச்சியான முதலீடு தேவை: மாவட்ட அளவீட்டுப் பகுதிகள், நவீன நீரோட்ட அளவிகள், ஒலியியல் கசிவு கண்டறிதல், அழுத்த மேலாண்மை, டிஜிட்டல் கண்காணிப்பு, புதைக்கப்பட்ட குழாய்களின் துல்லியமான வரைபடம் மற்றும் முறையாகப் பயிற்சி பெற்ற பிராந்தியப் பழுதுபார்ப்புக் குழுக்கள்.

ஆசிய அபிவிருத்தி வங்கியின் 250 மில்லியன் அமெரிக்க டொலர் திட்டத்தின் ஆதரவுடன் செயல்படும் அரசாங்கத்தின் காலநிலைத் தாங்குதிறன் கொண்ட நிலையான நீர் வழங்கல் மற்றும் சுகாதாரத் திட்டம் ஏற்கனவே வருவாய் ஈட்டாத நீரைக் குறைப்பதை உள்ளடக்கியுள்ளது.

அந்தப் பணிகள் விரிவுபடுத்தப்பட்டு, குறுகியகால நிதியுதவி சுழற்சிகளிலிருந்து பாதுகாக்கப்பட வேண்டும். அதிக அளவில் நீரைப் பயன்படுத்துவோரிடம் பொது நீர்வலையமைப்பைப் பழுதுபார்ப்பதற்கு அதிக பங்களிப்பு செய்யுமாறு கேட்பதற்கும் காரணம் உள்ளது.

ஹோட்டல்கள், நீர்ப்பூங்காக்கள், வணிக நீச்சல் குளங்கள் மற்றும் பிற பொழுதுபோக்கு வசதிகளுக்கு மிதமான, வெளிப்படையான மேலதிகக் கட்டணம் விதிக்கப்பட வேண்டும்; அந்தப் பணத்தின் ஒவ்வொரு ரூபாயும் கசிவு சரிசெய்தல் மற்றும் கழிவுநீர் மேலாண்மைக்காக ஒதுக்கப்பட வேண்டும்.

இது சுற்றுலாத்துறைக்கு எதிரான தாக்குதல் அல்ல; சுற்றுலாத்துறை பொருளாதாரத்திற்கு மிகவும் முக்கியமானது. ஆனால் அதிக அளவு சுத்திகரிக்கப்பட்ட நீரைச் சார்ந்திருக்கும் வணிகங்கள், தாங்கள் சார்ந்திருக்கும் அமைப்பின் தாங்குதிறனை மேம்படுத்த நிதியளிக்க வேண்டும்.

இதே கொள்கை பெரிய வணிக அபிவிருத்திகளுக்கும் பொருந்த வேண்டும். புதிய ஹோட்டல்கள், தொழிற்சாலைகள், அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பு வளாகங்கள் மற்றும் வணிக வளாகங்கள் ஆகியவை அனுமதி பெறுவதற்கான நிபந்தனையாக நீர்-திறன் கொண்ட உபகரணங்கள், மழைநீர் சேகரிப்பு, மழைநீர் மேலாண்மை, நிகழ்நேர கண்காணிப்பு மற்றும் தளத்திலேயே நீரை மீண்டும் பயன்படுத்தும் அமைப்புகளை நிறுவ வேண்டும். இத்தகைய தேவைகள் விருப்பத்திற்குரிய நிறுவன சமூகப் பொறுப்பு நடவடிக்கைகளாகக் கருதப்படக் கூடாது; அவை வழக்கமான திட்டமிடல் விதிகளாக இருக்க வேண்டும்.

மீள்பயன்பாட்டை விதிவிலக்காக அல்ல, வழக்கமான ஒன்றாக மாற்றுங்கள்

நீரை ஒருமுறை பயன்படுத்திவிட்டு பின்னர் தூக்கி எறியக்கூடிய ஒன்றாக இலங்கை நீண்டகாலமாகக் கருதி வந்துள்ளது.

அந்த மாதிரி இனி நியாயப்படுத்த முடியாது. பெரிய நிறுவனங்கள் கழிவுநீரைச் சுத்திகரித்து, குடிப்பதற்குத் தேவையில்லாத பணிகளான கழிப்பறை கழுவுதல், நிலப்பரப்பு பராமரிப்பு, குளிரூட்டும் அமைப்புகள் மற்றும் சுத்தம் செய்தல் போன்றவற்றுக்கு மீண்டும் பயன்படுத்த வேண்டும்.

சுத்திகரிக்கப்பட்ட கழிவுநீர் மத்திய சுற்றாடல் அதிகாரசபையின் தரநிலைகளைப் பூர்த்தி செய்ய வேண்டும்.

அந்தத் தரநிலைகளை அமல்படுத்துவதற்கு ஒழுங்குபடுத்தும் அதிகாரிகளிடம் போதுமான பணியாளர்களும் ஆய்வகங்களும் இருக்க வேண்டும். ஆனால் அடிப்படைக் கொள்கை எளிமையானது: தேவையில்லாத பணிகளுக்கு சுத்தமான குடிநீரை கவனக்குறைவாகப் பயன்படுத்தக் கூடாது.

மழைநீர் சேகரிப்பும் மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கப்பட்டு நவீனப்படுத்தப்பட வேண்டும். கடுமையான மழைப்பொழிவு வடிகால் அமைப்புகளை நிரம்பச் செய்து வெள்ளத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய ஒரு தீவில், வீடுகள், வணிக நிறுவனங்கள் மற்றும் சமூக மட்டங்களில் நீரைச் சேகரிப்பது நீர்வழங்கல் நடவடிக்கையாகவும் வெள்ள மேலாண்மை உத்தியாகவும் அமைகிறது.

இதன் நன்மைகள் நகரங்களில் குறிப்பாகத் தெளிவாகத் தெரிகின்றன. கொழும்பு மற்றும் பிற நகர்ப்புறங்கள் வேகமாக விரிவடைந்து, மண்ணை கான்கிரீட்டால் மூடி, நிலத்தடியில் நீர் மீள்நிரம்புவதற்கு அனுமதிப்பதற்குப் பதிலாக வடிகால் அமைப்புகள் வழியாக நீரை வெளியேற்றுகின்றன. பசுமைக் கூரைகள், நீர் ஊடுருவக்கூடிய தரைத்தளங்கள், நீரைத் தற்காலிகமாகத் தேக்கி வைக்கும் குளங்கள் மற்றும் நகர்ப்புற ஈரநிலங்கள் அலங்கார ஆடம்பரங்கள் அல்ல; அவை ஒரு நீரியல் அமைப்பின் பகுதிகளாகும்.

இங்குதான் சுற்றுச்சூழல் ஒழுங்குமுறையை வளர்ச்சிக்கு ஒரு தடையாகக் காட்டும் முயற்சியை எதிர்க்க வேண்டும். நீரை மறுசுழற்சி செய்யும் ஒரு ஹோட்டல், மாசுபாட்டைத் தடுக்கும் ஒரு தொழிற்சாலை மற்றும் மழைநீரைச் சேகரிக்கும் ஒரு வீடமைப்புத் திட்டம் ஆகியவை பொருளாதாரத்திற்கு சுமைகள் அல்ல. அவை அதன் உயிர்வாழ்வுக்கான முதலீடுகள்.

கடல் ஒரு வாய்ப்பை வழங்குகிறது — ஆனால் கடுமையான வரம்புகளுடன்

வணிகரீதியான நீர் உற்பத்திக்கு நியாயமான இடமிருக்கக்கூடிய ஒரு துறை உள்ளது: உப்புநீக்கம் (desalination). ஆறுகள், குளங்கள் அல்லது நிலத்தடி நீர்நிலைகளிலிருந்து பெறப்படும் நன்னீரைப் போலல்லாமல், உப்புநீக்கப்பட்ட கடல்நீர் ஒரு உற்பத்திப் பொருளாகும்.

அது தொழில்நுட்பம், ஆற்றல் மற்றும் மூலதனத்தின் மூலம் உருவாக்கப்படுகிறது. கவனமாக நிர்வகிக்கப்பட்டால், நீர்ப்பற்றாக்குறையால் பாதிக்கப்பட்ட கடலோரப் பகுதிகளில் நீர்வழங்கலை அதிகரிக்கவும் நன்னீர் இருப்புகளின் மீதான அழுத்தத்தைக் குறைக்கவும் இது உதவும்.

முக்கிய கப்பல் போக்குவரத்து வழித்தடங்களில் இலங்கை அமைந்திருப்பதும் கடல்நீர் வழங்கலுக்கான ஒரு சாத்தியமான சந்தையை உருவாக்குகிறது. ஒரு இலங்கை நீர் பரிவர்த்தனை (Sri Lanka Water Exchange) கப்பல்கள், விமான சேவைகள் மற்றும் உயர்தர போத்தல் நீர் சந்தைகளுக்கு சேவை வழங்கி, வெளிநாட்டு நாணயத்தை ஈட்டக்கூடிய வாய்ப்பை உருவாக்கலாம். இந்த யோசனையை சந்தேகத்துடன் அணுக வேண்டும்; ஆனால் முற்றிலும் நிராகரிக்கக் கூடாது.

முக்கியமான பாதுகாப்பு நடவடிக்கை என்னவெனில், உப்புநீக்கப்பட்ட நீர் இயற்கையான நன்னீரிலிருந்து தனித்துவமாகப் பேணப்பட வேண்டும். ஏற்றுமதி என்ற வாக்குறுதியை நிலத்தடி நீரை எடுப்பதற்கோ ஆறுகளைத் திருப்புவதற்கோ மறைமுக வழியாக எந்தத் திட்டமும் பயன்படுத்த அனுமதிக்கப்படக் கூடாது.

உள்நாட்டு தேவைகள், விவசாயத் தேவைகள் மற்றும் வறட்சி கால இருப்புகள் பூர்த்தி செய்யப்பட்ட பின்னர் கிடைக்கும் உண்மையான உபரி உற்பத்திக்கு மட்டுமே ஏற்றுமதி உரிமங்கள் வழங்கப்பட வேண்டும்.

சுற்றுச்சூழல் தரநிலைகளும் அதே அளவு முக்கியமானவை. உப்புநீக்கச் செயல்முறை அதிக ஆற்றலைப் பயன்படுத்தக்கூடும். மேலும் செறிவூட்டப்பட்ட உப்புக்கழிவு கவனக்குறைவாகக் கடலில் வெளியேற்றப்பட்டால் கடல் சூழலியல் அமைப்புகளுக்கு சேதம் ஏற்படலாம்.

எனவே, திட்டங்கள் நடைமுறையில் சாத்தியமான மிகத் தூய்மையான தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும்; கடல் மீதான தாக்கங்களை சுயாதீனமாக மதிப்பிட வேண்டும்; மேலும் சாத்தியமான இடங்களில் உற்பத்தியை புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றலுடன் இணைக்க வேண்டும்.

சோதனை எளிமையானது. ஒரு உப்புநீக்கத் திட்டம் நன்னீரின் மீதான பொதுமக்களின் கட்டுப்பாட்டை பலவீனப்படுத்தாமல் இலங்கையின் தாங்குதிறனை அதிகரிக்கிறதா? அப்படியானால் அதற்கு ஒரு இடமிருக்கலாம். ஆனால் அது ஒரு பொதுவளத்தை தனியார் நலன்கள் கைப்பற்றுவதற்கான மற்றொரு வழியாக மாறினால், அது நிராகரிக்கப்பட வேண்டும்.

பழமையான தீர்வே இன்னும் சிறந்ததாக இருக்கலாம்

இலங்கை தனது நீர் அறிவை புதிதாக உருவாக்க வேண்டியதில்லை. உலகின் மிகவும் மேம்பட்ட வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க நீர் மேலாண்மை அமைப்புகளில் ஒன்றான நீர்த்தேக்கத் தொடர் அமைப்பு (tank cascade system) ஏற்கனவே அதனிடம் உள்ளது. வறண்ட வலயத்தில், சிறிய நீர்த்தேக்கங்களின் வலைப்பின்னல்கள் தனித்தனி குளங்களாக அல்லாமல் ஒன்றோடொன்று இணைந்த சூழலியல் அமைப்புகளாக வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தன.

அவை நீரைச் சேமித்தன, வண்டல் மண்ணைத் தடுத்தன, நிலத்தடி நீரை மீள்நிரப்பின, உயிரியல் பன்முகத்தன்மையை ஆதரித்தன மற்றும் பருவகால மாற்றங்களின் போதும் விவசாயத்தை நிலைநிறுத்தின.

குளு வெவ மேல்பகுதியில் வண்டல் மண்ணைத் தடுத்தது; ஒல்கமுவ ஒரு பருவத்தில் விவசாயத்திற்கும் மற்றொரு பருவத்தில் வனவிலங்குகளுக்கும் ஆதரவளித்தது.

இவை வெறும் பழமையான எச்சங்கள் அல்ல. பற்றாக்குறையின் யதார்த்தத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட நிலப்பரப்பு அளவிலான தொழில்நுட்பங்களாகும்.

IWMI-யின் மதிப்பீட்டின்படி, இலங்கையில் 1,200-க்கும் மேற்பட்ட செயல்படுத்தக்கூடிய நீர்த்தேக்கத் தொடர் அமைப்புகளும், புறக்கணிக்கப்பட்ட அல்லது குறைவாகப் பயன்படுத்தப்படும் 1,500 முதல் 2,000 வரையிலான நீர்த்தேக்கங்களும் உள்ளன. அவற்றை மீளமைப்பது ஒரு பாரம்பரியப் பாதுகாப்புத் துணைத் திட்டமாக அல்லாமல், காலநிலைத் தழுவலுக்கான ஒரு மையத் திட்டமாக இருக்க வேண்டும்.

ஆனால் மறுசீரமைப்பு என்பது அணைக்கட்டுகளைப் பழுதுபார்ப்பதிலும் நீர்த்தேக்கங்களிலிருந்து வண்டலை அகற்றுவதிலும் மட்டும் முடிவடையக் கூடாது. அது கூட்டு நிர்வாகத்தை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்க வேண்டும். பற்றாக்குறை காலங்களில் பாசன நிலங்களையும் நீரையும் சமமாகப் பகிர்ந்துகொள்ளும் பெத்ம (Bethma) போன்ற பாரம்பரிய நடைமுறைகள், எதிர்காலத்தில் பொறியியலுக்கு இணையாக நியாயமும் முக்கியத்துவம் பெறும் உலகிற்குப் பாடங்களை வழங்குகின்றன.

நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதி திட்டங்கள், நீர்த்தேக்கப் பராமரிப்பு மற்றும் உள்ளூர் நிலப் பயன்பாடு தொடர்பான தீர்மானங்களில் சமூகங்களுக்கு அர்த்தமுள்ள பங்கு வழங்கப்பட வேண்டும். பெண்கள், சிறு விவசாயிகள் மற்றும் ஒதுக்கப்பட்ட குழுக்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட வேண்டும். ஏனெனில் குழாய்களில் நீர் வற்றும்போதோ அல்லது பயிர்கள் தோல்வியடையும்போதோ மிகப்பெரிய சுமையை அவர்கள் அடிக்கடி சுமக்கின்றனர்.

செயற்கைக்கோள் தரவுகளுக்கும் பண்டைய நீர் அமைப்புகளுக்கும் இடையில் எந்த முரண்பாடும் இல்லை. இலங்கைக்கு இரண்டும் தேவை. வானிலை முன்னறிவிப்புகள், நிலத்தடி நீர்நிலை வரைபடங்கள், ஸ்மார்ட் மீட்டர்கள் மற்றும் காலநிலை மாதிரியாக்கம் தேவை. அதேவேளை, அதன் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க நிலப்பரப்புகளில் பொதிந்துள்ள பொறுமையும் சூழலியல் அறிவும் தேவை.
ஒத்திவைக்க முடியாத ஒரு தெரிவு

இலங்கையின் நீர் எதிர்காலம் ஒரு கொள்கை ஆவணம், ஒரு வெளிநாட்டு முதலீட்டாளர் அல்லது ஒரு வறட்சியால் மட்டும் தீர்மானிக்கப்படாது.

அது நூற்றுக்கணக்கான தீர்மானங்களால் வடிவமைக்கப்படும்: கசிந்து கொண்டிருக்கும் குழாய் பழுதுபார்க்கப்படுகிறதா, ஈரநிலம் பாதுகாக்கப்படுகிறதா, ஒரு ஆடம்பர அபிவிருத்தித் திட்டம் தனது கழிவுநீரை மறுசுழற்சி செய்கிறதா, ஒரு நிலத்தடி நீர்நிலை கண்காணிக்கப்படுகிறதா, ஒரு விவசாயிக்கு தனது கருத்தைத் தெரிவிக்க வாய்ப்பு உள்ளதா, மற்றும் நாடாளுமன்றம் நீரை ஒரு பொதுமக்கள் நம்பிக்கைக்குரிய வளமாகக் கருதுகிறதா என்பவை அவற்றில் அடங்கும்.

முக்கியக் கொள்கை பேச்சுவார்த்தைக்கு உட்பட்டதாக இருக்கக் கூடாது: இயற்கையான நன்னீர் விற்பனைக்கானது அல்ல.

இதன் பொருள் தொழில்நுட்பம், முதலீடு அல்லது சர்வதேச ஒத்துழைப்பை நிராகரிப்பது அல்ல. இதன் பொருள் விதிமுறைகளை நாமே தீர்மானிப்பதாகும்.

உண்மையில் நீர்வழங்கலை அதிகரிக்கும் இடங்களில் உப்புநீக்கத்தைப் பயன்படுத்துதல், நீர் வீணாகும் இடங்களில் திறன் மிக்க பயன்பாட்டை அமல்படுத்துதல், தாங்குதிறனை அதிகரிக்கும் இடங்களில் பாரம்பரிய அமைப்புகளை மீளமைத்தல் மற்றும் நெருக்கடிகள் பேரழிவுகளாக மாறுவதற்கு முன்பே செயல்படக்கூடிய நிறுவனங்களை உருவாக்குதல் என்பதே இதன் பொருள்.

நீருக்கான போராட்டம் பெரும்பாலும் விலை பற்றிய கேள்வியாக முன்வைக்கப்படுகிறது. ஆனால் உண்மையில் அது அதிகாரம் பற்றிய கேள்வியாகும்.

இலங்கை, நீர் என்பது வாழ்க்கை, வாழ்வாதாரம் மற்றும் சூழலியல் பாதுகாப்பிற்கான பகிரப்பட்ட அடித்தளமாக நிர்வகிக்கப்படும் ஒரு எதிர்காலத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம்.

அல்லது பற்றாக்குறை, நிறுவனப் பிளவு மற்றும் நிதி அழுத்தம் ஆகியவை நீரை ஒரு சிலரால் கட்டுப்படுத்தப்படும் மற்றொரு சொத்தாக மாற்ற அனுமதிக்கலாம்.
நீரை மையமாகக் கொண்டு தனது நாகரிகத்தை உருவாக்கிய ஒரு தீவுக்காக, இந்தத் தெரிவு தெளிவானதாக இருக்க வேண்டும்.