22 ஆம் திருத்தம்: அதன்  உண்மைத் தன்மை செயற்பாட்டிலேயே தெரியவரும்:  கலாநிதி ஜெகான் பெரேரா

அரசியலமைப்புக்கான 22 வது திருத்தம் குறித்த தீர்மானம் எடுக்கப்பட்டுவிட்டது  போன்று தெரிகிறது.

அதனைச் சட்டமாக நிறைவேற்றுவதில் அரசாங்கம் தனது உறுதியான நிலைப்பாட்டிலிருந்து மாறாமல் இருப்பது போல் தெரிகிறது.

அரசாங்கத்தின் பார்வையில், 22 வது  திருத்தமும் அது சார்ந்த சட்டங்களும் அனைத்து நீதிபதிகளின் பதவிக் காலத்தையும் இரண்டு ஆண்டுகள் கூட்டுவதன் மூலம், அவர்கள் நிலுவையில் உள்ள வழக்குகளை விசாரித்து  முடிப்பதற்கு கூடுதல் அவகாசத்தைப் பெறுவார்கள்.

இதன் மூலம் வழக்கு விசாரணையின் நடுவில் நீதிபதிகள் மாறுவது தவிர்க்கப்பட்டு, சிக்கலான சட்ட வழக்குகள் மீண்டும் முதலிலிருந்தே தொடங்க வேண்டிய நிலைமை இல்லாமல் போகும். கடந்த காலத்தில் அவ்வாறு அடிக்கடி நடந்துள்ளது.

இந்த வழக்குகளை முடிப்பது, சில வழக்குகளில் பல தசாப்தங்களாக நீதிக்காக காத்திருக்கும் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு நன்மையளிக்கும்.

மேலும், தவறிழைத்தவர்களில் பலர்  எதிர்க்கட்சிகளைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதால் இது அரசாங்கத்திற்கும் நன்மை பயக்கும். கடந்த காலத்தில், நீதிபதிகள் நடுவில் பதவி உயர்வு பெறுவது, இடமாற்றம் செய்யப்படுவது அல்லது ஓய்வு பெறும் வயதை அடைவது போன்ற பல்வேறு காரணங்களால் வழக்குகள் தாமதமடைந்த விதத்தைக் குறித்து மனித உரிமைகள் மற்றும் ஜனநாயக ஆர்வலர்களும், இத்துறையிலுள்ள சட்டத்தரணிகளும் வேதனை தெரிவித்துள்ளனர்.

22 வது  திருத்தத்திற்கான கொள்கை ரீதியான எதிர்ப்பு என்பது, இந்த திருத்தம் திடீரெனவும் தற்காலிக ஏற்பாடாகவும் கொண்டுவரப்பட்டதன் அடிப்படையிலேயே முன்வைக்கப்படுகிறது.

இந்த வாதத்தை முன்வைப்பவர்கள், நீதிபதிகளின் பதவிக்காலத்தை நீடிப்பது அரசாங்கத்தின் மீது அவர்களுக்கு ஒரு கடமைப்பட்ட உணர்வை உருவாக்கி, நீதித்துறையின் சுயாதீனத்தைப் பலவீனப்படுத்தக்கூடும் என்ற கவலையை வெளியிட்டுள்ளனர்.

நீதிபதிகளின் பதவிக்கால நீடிப்பானது, பொதுச் சேவையின் பிற துறைகளுக்கும் ஒட்டுமொத்தமாகப் பொருந்தக்கூடிய விரிவான அரசியலமைப்பு சீர்திருத்தத் தொகுப்பின் ஒரு பகுதியாக இருக்க வேண்டும் என்றும் தேசிய மக்கள் சக்தி  அதன் தேர்தல் தேர்தல் அறிக்கையில் வாக்குறுதியளித்த புதிய அரசியலமைப்பில் அது இடம் பெற வேண்டும் என்றும் அவர்கள் விரும்புகிறார்கள்.

இங்கு கேள்வி,  நேரத்தைப் பற்றியதே ஆகும். வழக்கமாக நடத்தப்படும் பொதுக் கருத்துக்கணிப்புகள், உயர் மட்டத்திலான ஊழல் மற்றும் குற்றங்களை விரைவில் முடிவுக்குக் கொண்டுவர வேண்டும் என்றே பெரும்பான்மையான மக்கள் கருதுவதைக் காட்டுகின்றன.

தண்டனைக்குரிய பொறுப்புக்கூறல் என்பது வெறும் நிறைவேற்றப்படாத வாக்குறுதியாக இல்லாமல் உண்மையாக்கப்பட வேண்டும் என அவர்கள் விரும்புகிறார்கள். தண்டனையிலிருந்து தப்பிக்கும் சகாப்தம் இறுதியாக முடிவுக்கு வர வேண்டும் என்பதே இன்றைய பொதுமக்களின் மனநிலையாக உள்ளது.

கடந்த காலத்தில் அரசியல்வாதிகள் செய்த தவறுகள் குறித்து சட்ட அமலாக்க நிறுவனங்கள் நடத்திய விசாரணைகள், அடுத்தடுத்து வந்த அரசாங்கங்களின் அரசியல் விருப்பமின்மை காரணமாகவே பல நேரங்களில் பயனற்றுப் போயின.

ஆனால், இந்த முறை, வாரந்தோறும் மாதந்தோறும் வெளிச்சத்திற்கு கொண்டுவரப்படும் தொடர்ச்சியான ஊழல் மற்றும் குற்றவியல் வழக்குகளிலிருந்து தெளிவாகத் தெரிவது போல, அத்தகைய ஓர் அரசியல் விருப்பம் வெளிப்படையாகக் காணப்படுகிறது.

விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்படுபவர்கள் இந்த நடைமுறையின் சட்டபூர்வத் தன்மையை சவாலுக்கு உட்படுத்த முயற்சிப்பார்கள் என்பதும் அதே போன்று எதிர்பார்க்கக்கூடிய ஒன்றாகும்.

சிலர் இந்த சட்ட நடவடிக்கைகளை சட்டபூர்வமான பொறுப்புக்கூறல் என்பதை விட, அடிப்படையில் அரசியல் பழிவாங்கல் என்பதாகவே கருதி, அதற்கேற்ப வாதங்களை முன்வைப்பர். சிலர் சம்பந்தப்பட்ட நிறுவனங்களின் சுயாதீனத்தைக் கேள்விக்குட்படுத்துவதன் மூலம் பொதுமக்களின் ஆதரவைத் திரட்ட முயல்வர்.

இந்த எதிர்வினைகள் யாருக்கும் ஆச்சரியமளிக்க வேண்டியதில்லை. ஆனால், பொறுப்புக்கூறல் முன்னெடுக்கப்படும் நிறுவனங்களின் நம்பகத்தன்மை பாதுகாக்கப்பட வேண்டியதன் முக்கியத்துவத்தை இவை மேலும் உறுதிப்படுத்துகின்றன.

பாதுகாப்பு மாற்றம்

சமூகம் என்பது குதிரை அல்ல, அது ஒரு கோவேறு கழுதை என்றொரு பழமொழி உண்டு. ஊசியால்  குத்தினால் குதிரை அதற்கு எதிர்வினையாற்றலாம்; ஆனால், ஒரு கோவேறு கழுதையை மிதமிஞ்சி விரட்டினால், அது தன் சவாரிக்காரனையே கீழே தூக்கி எறிந்துவிடும்.

சமூகங்களை ஆள்வது பற்றிய ஒரு முக்கியமான உண்மையை இந்தப் பழமொழி சுட்டிக்காட்டுகிறது. தவறிழைத்தவர்களை வெற்றிகரமாக வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவந்து, ஆனால் அதற்குப் பிறகு நல்லிணக்கத்தைக் கட்டியெழுப்பத் தவறிய சமூகங்களின் பல உதாரணங்களை வரலாறு நமக்கு வழங்குகிறது.

குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் தங்களின் நிரபராதித்தனத்தை நிரூபிக்கப் போராடுவது மட்டுமே மிகப்பெரிய ஆபத்து அல்ல. அது எதிர்பார்க்கப்பட வேண்டிய ஒன்றுதான். ஆனால், தண்டனை அளிப்பதே அரசியலின் முதன்மை மொழியாக மாறுவதுதான் மிக மோசமான ஆபத்தாகும்.

அது நடக்கும்போது, ஒவ்வொரு ஆட்சி மாற்றமும் இன்றைய தீர்ப்புகள் நாளை மறுபரிசீலனை செய்யப்படும், தலைகீழாக மாற்றப்படும் அல்லது பழிவாங்கப்படும் என்ற எதிர்பார்ப்பையே சுமந்து வரும்.

2024 ஆம் ஆண்டின் தேர்தல் தீர்ப்புகள் எதேச்சதிகாரமற்ற தேசிய மக்கள் சக்தியை ஆட்சிக்குக் கொண்டுவந்து, முற்றிலும் புதியதொரு அரசியல் தலைவர்கள் குழுவை முன்னிலைக்குக் கொண்டுவந்தன.

துருவமுனைப்பைக் குறைக்கவும், உள்நாட்டு மோதல்கள் தீவிரமடையாமல் கட்டுப்படுத்தவும் இந்த ஆட்சி மாற்றம் மிகுந்த கவனத்துடன் நடைபெற வேண்டும். எனவே, 22வது அரசியலமைப்புத் திருத்தத்திற்குப் பிந்தைய காலம் வெறும் சட்டப்பூர்வத் துல்லியத்தை விட மேலான ஒன்றை வேண்டி நிற்கிறது. அதற்கு அரசியல் விவேகம் தேவைப்படுகிறது.

பொறுப்புக்கூறல் என்பது அரசியலின் மற்றொரு மோதல் களமாகச் சீரழிந்து போகாமல், நிறுவனங்களின் சட்டபூர்வத் தன்மையை வலுப்படுத்தும் நோக்கில் பார்க்கப்பட வேண்டும். நீதியானது சட்டபூர்வ வழிகளிலான அரசியலின் தொடர்ச்சியாகவே பார்க்கப்பட்டால், தகுதியான குற்றவாளிகளுக்கு வழங்கப்படும் தண்டனைகள் கூட, நீண்டகால நீதி சார்ந்திருக்கும் மக்களின் நம்பிக்கையை இழந்துவிடக்கூடும்.

இந்தச் சூழலில், இந்த திருத்தத்தை எதிர்ப்பவர்களில் சிலரது நடத்தை கவலையளிப்பதாக உள்ளது. அவர்கள் 22 வது திருத்தத்தை முன்னோக்கி எடுத்துச் செல்வதற்காக அரசாங்கத் தலைமையை தாக்குவதுடன் மட்டும் நிறுத்திக் கொள்ளவில்லை.

அவர்கள் நீதிபதிகள் மீது தனிப்பட்ட தாக்குதல்களைத் தொடுத்துள்ளதுடன், நீதித்துறை மீதே ஒட்டுமொத்தமான அவதூறுகளையும் சுமத்தியுள்ளனர். முரண்நகை என்னவென்றால், நீதிமன்றங்கள் தீர்ப்பு வழங்குவதற்கு முன்பே அவற்றின் நம்பிக்கையைக் குலைக்க முயல்வதன் மூலம், தங்களால் பாதுகாப்பதாகக் உரிமை கோரப்படும் அதே நிறுவனத்தின் அடித்தளத்தையே அவர்கள் தகர்க்கும் அபாயத்தை ஏற்படுத்துகின்றனர்.

22 வது திருத்தத்திற்கு எதிராக ஒன்று திரண்டுள்ள வழக்கறிஞர்களுக்கு, அரசியலமைப்பு ரீதியான கவலைகளை எழுப்ப முழு உரிமையும் கடமையும் உள்ளது.

எதிர்க்கட்சி அரசியல்வாதிகளுக்குச் சட்டங்களை விமர்சிக்க அனைத்து உரிமையும் உண்டு. ஆனால், நீதிபதிகள் செயல்படுவதற்கு முன்பே அவர்களின் நேர்மையைக் கேள்விக்குட்படுத்தும் ஊக அடிப்படையிலான குற்றச்சாட்டுகள் மூலம் நீதித்துறையின் மீதான பொதுமக்களின் நம்பிக்கையைச் சீர்குலைக்காமல் இருக்கும் பொறுப்பும் அவர்கள் இருசாராருக்குமே உள்ளது.

இத்தகைய வாதங்கள் எந்தவொரு அரசாங்கத்திற்கோ அல்லது எதிர்க்கட்சிக்கோ சொந்தமானதல்லாமல், முழு நாட்டிற்கும் சொந்தமான ஒரு நிறுவனத்தைப் பலவீனப்படுத்துகின்றன.

உண்மையான சோதனை

இலங்கை பல தசாப்த கால வன்முறை மோதல்களிலிருந்தும் ஆழ்ந்த அரசியல் துருவமயமாக்கலிலிருந்தும் மெல்ல மெல்ல மீண்டு வருகிறது. நமது வரலாற்றில், ஒரு அரசாங்கத்தின் வெற்றியானது, அடுத்து வரும் அரசாங்கத்தால் பழிதூற்றப்படும் ஒன்றாக மாறிய சந்தர்ப்பங்களே அதிகம். “17 வருட சாபம்” என்று அதற்குப் பின் வந்த அரசாங்கத்தால் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்பட்ட சொற்றொடர் இதற்கு ஒரு சிறந்த உதாரணமாகும்.

எனவே, இன்று கட்டியெழுப்பப்படும் நிறுவனங்கள் நாளைய ஆட்சி மாற்றத்தையும் தாண்டி நிலைத்து நிற்க வேண்டும். அவை இன்றைய வெற்றிகளைக் கொண்டாடுபவர்களின் நம்பிக்கையை மட்டுமல்ல, என்றாவது ஒரு நாள் எதிர்க்கட்சியில் அமரவிருப்பவர்களின் நம்பிக்கையையும் வென்றெடுக்க வேண்டும்.

அரசியல் முரண்பாடுகளுக்கு அப்பாற்பட்டு நம்பிக்கையை வென்றெடுக்கும் நிறுவனங்கள், உருவாக்கப்படும் அரசாங்கங்களை விட வலிமையானவையாக மாற வேண்டுமே தவிர, பலவீனமானவையாக மாறக்கூடாது.

பொறுப்புக்கூறல் முன்னெடுக்கப்படுமா என்பது மட்டுமே இனி தேசிய சவாலாக இருக்கப்போவதில்லை. மாறாக, அதிகாரம் படைத்தவர்களை நீண்டகாலமாகப் பாதுகாத்து, பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கான நீதியை மறுத்து வந்த விசேட சலுகை வழங்கும் கலாச்சாரத்திற்கு முடிவு கட்டுவதன் மூலம், அந்தப் பொறுப்புக்கூறலானது சட்டத்தின் மீதான நம்பிக்கையை மீண்டும் ஏற்படுத்துமா என்பதே அந்த சவாலாகும். அந்த தருணத்திற்காக இந்நாடு நீண்டகாலமாகக் காத்திருக்கிறது.

தேவையற்ற அரசியல் மோதல்களாலோ அல்லது நீதிமன்றங்கள் மீதான பொறுப்பற்ற தாக்குதல்களாலோ இப்போது அது சமரசம் செய்யப்படக்கூடாது.

இறுதியாக, 22 வது திருத்தச்சட்டத்தின் விமர்சகர்களுக்கு வலுவான பதில் அரசாங்க اஅமைச்சர்களிடமிருந்தோ அல்லது பாராளுமன்ற உரைகளிலிருந்தோ வராது. அது நீதிபதிகளிடமிருந்தே வர வேண்டும்.

நீதித்துறை உறுப்பினர்களின் பதவிக் காலத்தை நீடிப்பது, அவர்கள் தங்களது ஒவ்வொரு தீர்ப்பின் மூலமும் தாங்கள் உண்மையிலேயே சுதந்திரமானவர்கள், பக்கச்சார்பற்றவர்கள் மற்றும் எந்தவொரு அரசியல் அதிகாரத்திற்கும் கட்டுப்படாதவர்கள் என்பதை நிரூபிப்பதற்கான ஒரு பெரிய கடப்பாட்டை அவர்கள் மீது சுமத்துகிறது.

அவர்கள் எவ்வித பயமோ அல்லது தயவோ இன்றி சட்டத்தை நிலைநிறுத்தினால், பேரழிவை முன்கூட்டியே கணிப்பவர்களின் கூற்றுக்கள் ஆதாரமற்றவை என்பதை அவர்கள் நிரூபிப்பார்கள்.

நீதித்துறை பற்றிய விமர்சனங்கள் நீதிமன்றங்கள் எனும் அமைப்பின் மீதான தாக்குதலாக மாறக்கூடாது என்பதை சட்டத்துறை, ஊடகம், சிவில் சமூகம் மற்றும் அரசியலில் உள்ளவர்களும் உணர வேண்டும்.

நீதி என்பது ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் சமமானது என்றும், எவ்வளவு சக்தி வாய்ந்தவராக இருந்தாலும் யாரும் சட்டத்திற்கு மேலானவர்கள் அல்ல என்றும் மக்கள் மத்தியில் உள்ள நம்பிக்கையை வலுப்படுத்துவதே இந்த தருணத்தில் அனைத்து தரப்பினரும் இலங்கைக்கு ஆற்றக்கூடிய மிகப்பெரிய சேவையாகும்.