தண்ணீரை ஆயுதமாக்கும் முயற்சி? சிந்து நதி நீரை நிறுத்தினால் போர்க் குற்றமாகுமா? – ஒரு விரிவான ஆய்வு.

 -எழுதியவர்: ஹஸன் அப்பாஸ் (நீரியல் மற்றும் நீர் வளங்கள் சார்ந்த வல்லுநர்)

சிந்து நதி நீர் ஒப்பந்தத்தின் (Indus Waters Treaty) நிஜமான சாதனை என்னவென்றால், அது மூன்று போர்களைத் தாண்டி நிலைத்து நின்றது என்பதல்ல.

மாறாக, பல தசாப்தங்களாகப் பரப்பப்பட்ட தவறான கருத்துக்களைத் தாண்டி உயிர்வாழ்ந்தது என்பதே ஆகும்.

புவியியல் அமைப்பு பாகிஸ்தானின் மேற்கத்திய நதிகளைப் பாதுகாத்து நிற்கும் நிலையில், “சாத்தியமற்ற அணைகள் மற்றும் சுரங்கப் பாதைகள் அமைக்கப்படும்” என்ற அறிவிப்புகளும், “ஒரு சொட்டு நீர் கூட பாயாது” என்ற பிரசாரங்களும் பாகிஸ்தானில் தேவையற்ற பீதியையும், இந்தியாவில் அரசியல் ஆதாயத்தையும் உருவாக்குகின்றன.

இந்த ஒப்பந்தம் அதன் சொந்தத் தன்மையால் (சுற்றுச்சூழல் மற்றும் மனித உரிமைகளை அது கணக்கில் கொள்ளவில்லை) நீடிக்கவில்லை; மாறாக, செயற்கையாக உருவாக்கப்பட்ட பயத்தைத் தாண்டி நிலைத்திருக்கிறது.

ஏப்ரல் 2025 முதல், திட்டங்களை அறிவிப்பதும் பின்னர் அதைத் திரும்பப் பெறுவதுமான ஒரு சுழற்சி நடைமுறையில் உள்ளது. இந்தியா, மேற்கத்திய நதிகளின் குறுக்கே ‘செனாப்-பியாஸ் சுரங்கப் பாதை’ (Chenab-Beas tunnel) போன்ற பிரம்மாண்ட நீர் திட்டங்களை அறிவித்துள்ளது.

“பாகிஸ்தானுக்குச் செல்லும் நீரைத் தடுப்போம்” என்ற கருத்துகளுடன் வெளியாகும் இத்தகைய அறிவிப்புகள், ஊடகங்களின் உடனடி கவனத்தைப் பெற்று, உள்நாட்டு அரசியலில் பெரிய லாபத்தை ஈட்டித் தருகின்றன.

லடாக்கில் பாயும் சிந்து நதி, மிக உயரமான மற்றும் குறுகிய பள்ளத்தாக்குகள் வழியாகச் செல்வதோடு, அதிக அளவிலான வண்டல் மண்ணையும் அடித்துக்கொண்டு வருகிறது. இதனால் அங்கு பெரிய அளவில் தண்ணீரைத் தேக்கி வைப்பது கடினம்.

செனாப்-பியாஸ் சுரங்கப் பாதை அமைக்கப் பெருமளவிலான நிதியைச் செலவிட வேண்டியிருக்கும், ஆனால் அதிலிருந்து கிடைக்கும் நீரின் அளவோ மிகக் குறைவாகவே இருக்கும். இதனால், இந்த இரண்டு திட்டங்களும் அமைதியாகக் கைவிடப்பட்டுவிட்டதாகத் தெரிகிறது.

இருப்பினும், இதுகுறித்த தொழில்நுட்பத் தகவல்கள் தெளிவாகத் தெரியாததால் பாகிஸ்தானியர்களிடையே பாதுகாப்பற்ற உணர்வும், இந்தியர்களிடையே ஒரு வல்லரசான பிம்பமும் உருவாகிறது.

“பாகிஸ்தானுக்கு ஒரு சொட்டு நீர் கூடப் பாயாது” என்று இந்திய அமைச்சர் ஒருவர் கூறிய பிறகு இருநாடுகளுக்கும் இடையிலான பதற்றம் அதிகரித்தது.

இந்த அதிகாரப்பூர்வ நிலைப்பாடு, சிந்து நதி நீர் ஒப்பந்தத்தின் சட்டப் பிரிவுகளைத் தாண்டி, சர்வதேச வழக்கமான சட்டங்கள், நெறிமுறைகள் மற்றும் மனித உரிமைகளுக்கு எதிராக உள்ளது.

ஐக்கிய நாடுகள் சபை நீரை ஒரு அடிப்படை மனித உரிமையாக அங்கீகரித்துள்ளது. பாகிஸ்தானின் பஞ்சாப் மற்றும் சிந்து மாகாணங்கள் தங்களின் 90 சதவீத பயிர்களுக்கும், 22 கோடி மக்களின் வாழ்வாதாரத்திற்கும் சிந்து நதிப் பாசனத்தையே நம்பியுள்ளன. திடீரென நீர் நிறுத்தப்பட்டால், அது உணவுப் பாதுகாப்பு, கிராமப்புற வருமானம் மற்றும் குடிநீர் விநியோகத்தைப் பெரிதும் பாதிக்கும்.

பொதுமக்களுக்குக் கிடைக்கும் குடிநீரை வேண்டுமென்றே தடுப்பதைச் சர்வதேச சட்டம் மனித உரிமை மீறலாகவே கருதுகிறது.

சுற்றுச்சூழல் மாறுபாடுகள் மற்றும் காலநிலையைப் பொறுத்தவரை, நதி நீர்வரத்து குறைவது வண்டல் மண் விநியோகத்தைக் குறைத்து, சிந்து நதிப் பகுதியில் (Indus delta) உவர்ப்புத் தன்மையை (காரத்தன்மை) அதிகரிக்கும்; அதோடு ஒட்டுமொத்த நதிசார் சூழலியலையும் சீர்குலைக்கும்.

சர்வதேச வழக்கமான சட்டத்தின்படி, 1997-ஆம் ஆண்டின் ஐ.நா நதிநீர் உடன்படிக்கையானது, நதியைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் நாடுகளுக்கு இடையே “சமமான மற்றும் நியாயமான பயன்பாடு” இருக்க வேண்டும் என்றும், “பக்கத்து நாட்டிற்குப் பெரிய அளவிலான தீங்கு விளைவிக்கக் கூடாது” என்றும் வலியுறுத்துகிறது.

நீர்வரத்தைத் தடுப்போம் என்ற மிரட்டல்கள், இந்த இரு சர்வதேச சட்டக் கோட்பாடுகளுக்கும் எதிரானவை.

அதேவேளையில், சர்வதேச மனிதநேயச் சட்டம் (IHL) தன்னுடைய ‘கூடுதல் நெறிமுறை I, பிரிவு 54’-இல், “பொதுமக்களைப் பட்டினி போடுவதைப் போர் உத்தியாகப் பயன்படுத்துவதையும்”, குடிநீர் ஆதாரங்கள் உட்பட அவர்களின் வாழ்வாதாரத்திற்கு அத்தியாவசியமான விஷயங்களைத் தாக்குவதையும் தடை செய்கிறது.

பொதுமக்களை இலக்காகக் கொண்டு தண்ணீர் ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டால், அது சர்வதேச மனிதநேயச் சட்டத்தின் கீழ் போர்க் குற்றமாகப் பார்க்கப்படும்.

இது இந்தச் சிக்கலை வெறும் இருதரப்பு ஒப்பந்த மீறலாகப் பார்க்காமல், சர்வதேச வழக்கமான சட்டம் மற்றும் மனிதநேய/பாதுகாப்பு அபாயமாக மாற்றுகிறது. பாகிஸ்தான் இதனைச் சட்டரீதியாக எதிர்கொள்ள முழுமையான வியூகத்தை வகுக்க வேண்டும்.

இந்தியாவின் இந்த நீர் சார்ந்த அழுத்தங்களுக்குப் பாகிஸ்தான் உடனடியாக நான்கு சர்வதேச அமைப்புகளில் சட்டரீதியான நடவடிக்கைகளை எடுத்து, ஒருதலைப்பட்சமான முடிவுகளைத் தடுத்துப் பொதுமக்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும்:

1.மத்தியஸ்த நீதிமன்றம் (Court of Arbitration):

சிந்து நதி நீர் ஒப்பந்தத்தின் பிரிவு IX-ஐப் பயன்படுத்தி, இணைப்பு G-ன் கீழ் மத்தியஸ்த நீதிமன்றத்தை உருவாக்க வேண்டும். மேலும், நீர்வரத்தைத் தடுக்கும் திட்டங்கள் பிரிவு III (2)-ஐ மீறுவதாக வாதிட வேண்டும்.

ஒப்பந்த மீறலை அறிவித்தல், தற்போதைய நிலையையே தொடரச் செய்தல் (status quo) மற்றும் இழப்பீடு கோருதல் ஆகியவற்றை இதன் மூலம் வலியுறுத்த வேண்டும்.

2.சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்றம் (ICC):

சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்றத்தின் அரசுத் வழக்கறிஞரிடம் பிரிவு 15-ன் கீழ் புகார் அளிக்கப்பட வேண்டும். ரோம் சாசனத்தின் பிரிவு 8(2)(b)(xxv), “தண்ணீர் உள்ளிட்ட வாழ்வாதாரத்திற்கு அத்தியாவசியமான பொருட்களைப் பறித்து, பொதுமக்களைப் பட்டினி போடுவதைப் போர் உத்தியாகப் பயன்படுத்துவதைக்” குற்றமாக்குகிறது. நீர் மறுக்கப்படுவது நேரடியாக மனிதர்களின் உயிர்வாழ்வுக்கு அச்சுறுத்தல் என்பதை பாகிஸ்தான் வலியுறுத்த வேண்டும்.

3.சர்வதேச நீதிமன்றம் (ICJ):

1997 ஐ.நா நதிநீர் உடன்படிக்கை, சர்வதேச வழக்கமான சட்டங்கள் மற்றும் பெர்லின் விதிகளின் அடிப்படையில் சர்வதேச நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடர வேண்டும். ICJ சாசனத்தின் பிரிவு 41-ன் கீழ் இடைக்கால உத்தரவைக் கோர வேண்டும்.

வழக்கு விசாரணை முடியும் வரை இரு நாடுகளும் நதிநீரைத் திருப்பிவிடுவதைத் தவிர்க்க நீதிமன்றம் உத்தரவிட வேண்டும். இதன் மூலம், இந்த விவகாரத்தை இருதரப்புப் பிரச்சினையாக இல்லாமல் சர்வதேசச் சட்டப் பிரச்சினையாக மாற்ற முடியும்.

4.ஐ.நா மனித உரிமைகள் பேரவை (UNHRC):

ICCPR பிரிவு 6 மற்றும் ICESCR பிரிவு 11 ஆகியவற்றின் கீழ், தண்ணீர் என்பது வாழ்வுரிமை, உணவு மற்றும் சுகாதாரத்துடன் தொடர்புடையது. நீர்வரத்து குறைவது கிராமப்புற மக்களை எவ்வாறு இடம்பெயரச் செய்கிறது மற்றும் நோய் அபாயத்தை எவ்வாறு அதிகரிக்கிறது என்பதை ஐ.நா மனித உரிமைகள் பேரவையிடம் எடுத்துரைக்க வேண்டும்.

UNHRC-ன் சிறப்பு நடைமுறைகள் மற்றும் உலகளாவிய காலமுறை மதிப்பாய்வு (UPR) ஆகியவை உண்மைகளைக் கண்டறிந்து பரிந்துரைகளை வழங்க முடியும். இது இதன் மனிதநேயப் பாதிப்புகள் மீது உலகளவில் கவனத்தை ஈர்க்கும்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், இந்தச் சட்டரீதியான அணுகுமுறை மூலம்:

• மத்தியஸ்த நீதிமன்றத்தில் ஒப்பந்த இணக்கத்தையும்,
• சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்றத்தில் (ICC) தனிநபர் பொறுப்பையும்,
• சர்வதேச நீதிமன்றத்தில் (ICJ) அரசின் பொறுப்பையும்,
• ஐ.நா மனித உரிமைகள் பேரவையில் (UNHRC) மனித உரிமைப் பாதுகாப்பையும் இலக்காகக் கொள்ள வேண்டும்.

புவியியல், சட்டம் மற்றும் அரசியலை நதிகள் எவ்வாறு இணைக்கின்றன என்பதற்குச் சிந்து நதி ஒரு சிறந்த உதாரணம்.

காலநிலை மாற்றத்தின் சீரற்ற தன்மை அதிகரித்து வரும் இந்த வேளையில், நீரியல் பற்றிய பொதுமக்களின் விழிப்புணர்வும், ஒப்பந்த நடைமுறைகளைத் துல்லியமாகப் பின்பற்றுவதுமே தவறான தகவல்களுக்கும் பதற்றங்களுக்கும் எதிரான சிறந்த பாதுகாப்பாக இருக்கும் என்று வல்லுநர்கள் வாதிடுகின்றனர்.

எதிர்காலம் மேலும் பல அறிவிப்புகளையும் பதற்றத்தையும் தருமா அல்லது கூட்டுறவைக் கொண்டுவருமா என்பது, பிம்பங்களை உருவாக்கும் அரசியலா அல்லது பகிர்ந்தளிக்கப்பட்ட நதிகளுக்கான சட்டமா எது வெல்லப் போகிறது என்பதில்தான் அடங்கியுள்ளது.