“வளர்ப்புக்காக” என்று மகன் அனுப்பிய பணம்…தெரியாமல் போன தர்மமும், வெளிப்பட்ட தந்தையின் உன்னத அன்புமும்
பெற்றோரின் அன்பு நிபந்தனையற்றது; பல சமயங்களில் அது வெளிப்படையாகத் தெரியாவிட்டாலும், அவர்களின் ஒவ்வொரு செயலுக்கும் பின்னால் பிள்ளைகளின் மீது அவர்கள் கொண்டுள்ள ஆழமான அக்கறையும் பாதுகாப்பும் இருக்கும். தந்தையின் மௌனமான தியாகத்தையும், பாசத்தின் உண்மையான பரிமாணத்தையும் உணர்த்தும் முகப்புத்தகத்தில் வெளிவந்த நெகிழ்ச்சியான கதை இதோ:
எனது 23 ஆவது வயதில் நான் பெற்ற முதல் சம்பளத்தின்போது, என் தந்தை என்னிடம் கூறினார்:
«ஒவ்வொரு மாதமும் எனக்கு 100 அனுப்பு.» நான் அவரிடம் கேட்டேன்:
«ஏன் அப்பா?»
அவர் கூறினார்: «வளர்ப்புக்காக.»
நான் சிரித்தேன், ஆனால் அவர் சிரிக்கவில்லை.
அன்றிலிருந்து, ஒவ்வொரு மாதமும் 27 ஆம் திகதி சம்பளம் வந்ததும் அவருக்கு 100 அனுப்பி வைப்பேன்.
குறிப்பில் (Note) எழுதுவேன்: «வளர்ப்புக்காக.»
அவரும் ஒவ்வொரு முறையும் பதிலளிப்பார்: «கிடைத்தது. அல்லாஹ் உமக்கு அருள் புரிவானாக.»
அதற்கு மேல் ஒரு வார்த்தைகூட பேச மாட்டார்.
நான் திருமணமாகாத இளைஞனாக இருந்தபோதும் அதை அனுப்பினேன். தலை மேல் கடன் இருந்த எனது திருமண மாதத்திலும் அனுப்பினேன். எனது மகன் பிறந்த மாதத்திலும் அனுப்பினேன், அப்போது எனது கணக்கில் 140 மட்டும்தான் மிச்சமிருந்தது.
என் மனைவி சொன்னார்: «உங்கள் அப்பா ஓய்வுபெற்றவர், அவரிடம் சொந்த வீடு உள்ளது, அவருக்கு அந்த 100 எதற்கு?»
என் நண்பர்கள் கேட்டார்கள்: «உங்கள் அப்பா உங்கள் மீது வரி விதித்துள்ளாரா?»
நான் அவர்களிடம் சொன்னேன்: «என் அப்பா அப்படித்தான், அவருக்குரிய சில தனிப்பட்ட பழக்கவழக்கங்கள் உண்டு.»
ஒருமுறை நான் ஒரு நாள் தாமதமாக அனுப்பினேன். காலை 7 மணிக்கு அவர் அழைத்தார்: «எல்லாம் நல்லபடியா?»
நான் சிரித்துக்கொண்டே பணத்தை அனுப்பிவிட்டு எனக்குள்ளேயே நினைத்துக்கொண்டேன்: உண்மையிலேயே இவர் பண விஷயத்தில் மிகவும் கறாரானவர்.
இவ்வாறே 12 ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன.
3 மாதங்களுக்கு முன்பு, நிறுவனம் என்னை வேலையை விட்டு நீக்கிவிட்டது. நான் யாரிடமும் சொல்லவில்லை, என் மனைவியிடம்கூட சொல்லவில்லை. ஒவ்வொரு நாளும் எனது உடையை அணிந்துகொண்டு காலை 7 மணிக்கு வீட்டைவிட்டு வெளியேறி, மதியம் வரை ஒரு காபி ஷாப்பில் காரில் உட்கார்ந்திருப்பேன். பின்னர் அலுவலகத்திலிருந்து திரும்புவது போல் வீடு திரும்புவேன்.
அப்படி ஒரு 27 ஆம் திகதி வந்தது… சம்பளம் வரவில்லை. 12 ஆண்டுகளில் முதல்முறையாக, என் தந்தைக்கு நான் எதையும் அனுப்பவில்லை.
இஷா தொழுகைக்குப் பிறகு எனது தொலைபேசி ஒலித்தது. அவர் கேட்டார்: «எனக்கு எதுவும் வரவில்லையே.»
நான் சொன்னேன்: «மறந்துவிட்டேன் அப்பா, இன்ஷா அல்லாஹ் நாளை அனுப்புகிறேன்.»
அவர் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்துவிட்டு கூறினார்: «இப்போதே வா, தனியாக.»
நான் அவைக்குச் சென்றபோது அவர் அமர்ந்திருந்தார், அவர் முன்னால் ஒரு பழைய நோட்டுப் புத்தகமும் ஒரு கவரையும் இருந்தன. அவர் அந்த நோட்டுப் புத்தகத்தை என் பக்கம் தள்ளிவிட்டு கூறினார்: «இதைத் திற.»
அதில் ஒவ்வொரு வரியிலும் ஒரு தேதியும், 100 என்ற தொகையும், எனது பெயரும் இருந்தன. ஒவ்வொரு வரிக்கும் அருகில் அது எங்கு சென்றது என்று எழுதப்பட்டிருந்தது:
«தண்ணீர் குளிரூட்டி (Water cooler)»… «எத்தீம்களின் (ஆதைகளின்) பொறுப்பேற்பு»… «ரம்ஜான் உணவுப் பொதி»… «தொழிலாளர்களுக்குத் தண்ணீர் வழங்குதல்».
மொத்தம் 144 வரிகள்.
அவர் கூறினார்: «உன் பணத்தில் ஒரு ரியால் கூட என் கைக்கு வந்ததில்லை.»
பிறகு அவர் தனது தொலைபேசியை எனக்குத் தந்தார். அதில் ஒரு பள்ளிவாசலுக்கு அருகில் உள்ள தண்ணீர் குளிரூட்டியின் படம் இருந்தது. அதில் ஒரு சிறிய பலகையில் எழுதப்பட்டிருந்தது: «என் மகனின் சார்பாக தர்மம் (ஸதகா), அல்லாஹ் அவரைப் பாதுகாக்கட்டும்.»
அதை நான் பார்த்த மாத்திரத்தில் அடையாளம் கண்டுகொண்டேன்.
அது எனது அலுவலகத்திற்கு அருகில் உள்ள பள்ளிவாசலுக்குப் பக்கத்தில் உள்ள அதே தண்ணீர் குளிரூட்டிதான்; ஒவ்வொரு நாளும் மதியத்திற்குப் பிறகு நான் அதில் தண்ணீர் அருந்துவது வழக்கம்.
எனக்குத் தெரியாமலேயே, பல ஆண்டுகளாக என் தந்தை எனக்காகச் செய்த தர்மத்தில்தான் நான் தண்ணீர் அருந்தி வந்துள்ளேன்.
அதன்பிறகு அவர் அந்த கவரையும் என் பக்கம் தள்ளிவிட்டு கூறினார்: «இது என்னிடமிருந்து உனக்கு.»
அதைத் திறந்தேன், அதில் 72 ஆயிரம் இருந்தது.
அவர் கூறினார்: «உனது முதல் சம்பளத்திலிருந்து ஒவ்வொரு மாதமும் நான் இங்கு 500 சேர்த்து வந்தேன்… உன்னிடமிருந்து எனக்கு எப்போதுமே பணம் வராத ஒரு நாள் வரும் என்று எனக்குத் தெரியும்… அன்றைய தினம் உனக்கு என் உதவி தேவைப்படும்.»
நான் கேட்டேன்: «அப்பா, உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?»
அவர் கூறினார்: «12 ஆண்டுகளாக ஒரே ஒரு நாளைத் தவிர எப்போதுமே தாமதித்ததில்லை, ஆனால் இன்றோ எதுவும் வரவில்லை. இது பற்றி வேறு யாரும் என்னிடம் சொல்லத் தேவையில்லை.»
என்னால் பேசவே முடியவில்லை.
அவர் கூறினார்: «அந்த 100 ரூபாய் எனக்கு ஒருபோதும் தேவையில்லை. ஒவ்வொரு மாதமும் நீ நலமாக இருக்கிறாயா என்பதை நான் தெரிந்துகொள்ள விரும்பினேன்; நான் உன்னிடம் கேட்காமலேயே நீ ‘நான் நலமாக இருக்கிறேன்’ என்று சொல்வதை விட, நீ நலமில்லாதபோதும் அப்படிச் சொல்வாய் என்பதால்.»
இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு எனக்கு வேலை கிடைத்தது.
முதல் 27 ஆம் திகதியன்று, நான் அவருக்கு 100 அனுப்பி வைத்து எழுதினேன்: «வளர்ப்புக்காக.»
அவர் பதிலளித்தார்: «கிடைத்தது. அல்லாஹ் உமக்கு அருள் புரிவானாக.»
அதற்குப் பிறகு ஒரு நிமிடத்தில், வரலாற்றில் முதல்முறையாக, அவரிடமிருந்து இரண்டாவது செய்தி வந்தது:
«இனிமேல் என்னிடமிருந்து எதையும் மறைக்காதே.»
-
இக்கதை படிப்பினைக்காக, இதை விளங்குபவர்கள் மிகச் சிலரே…!இறைவா! எனக்கும் எனது பெற்றோருக்கும், முஃமின்களான ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும், முஸ்லிமான ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும், அவர்களில் உயிரோடு இருப்பவர்களுக்கும் மரணித்தவர்களுக்கும் நீ மன்னிப்பளிப்பாயாக.
